Bloodred is het studioproject van twee muzikanten: de Duitse zanger/gitarist/bassist Ron Merz en de Nederlandse drummer Joris Nijenhuis, die tot voor kort nog drumde in Atrocity (van 2012 tot 2025) en Leaves’ Eyes (van 2013 tot 2025), maar de band met Alexander Krull is zeker niet totaal verbroken, want hij heeft ‘Colours Of Pain’ geproduceerd en stond in voor de mix en mastering. Dit album klinkt dan ook als een klok. De sound is intens, maar niet overmatig bombastisch, zodat alles kristalhelder klinkt. Bovendien helpt Krull de band ook aan videoclips. Het symboliseert de grote mate van samenwerken in de Duitse metal scène.

Bloodred staat voor een mix van death en black metal, maar het blijft redelijk melodieus. De acht songs van vier tot zes minuten zijn vernuftig opgebouwd, terwijl tempowisselingen borg staan voor variëteit. Zo zijn er in de laatste songs zelfs enige doom tendensen te merken, zich vertalend in tragere, slepende tracks. Daar mogen ze ons altijd voor wakker maken! De band is al actief sinds 2009 en bracht eerder een EP en de albums ‘Nemesis’ (2016), ‘The Raven’s Shadow’ (2020) en ‘Ad Astra’ ‘2022) uit. Dit album is duisterder dan de rest, ook meer atmosferisch en dat is ook al een voordeel. Het begint snel en strak met ‘Ashes’, waarbij de laag gestemde gitaren voorzien worden van death grunts. Pas later wordt het zowel qua muziek als qua zang meer zwartgeblakerd. Men maakt soms een mysterieuze intro om een track in te leiden, maar eens dat men vertrokken is, kennen de nekspieren geen rust meer. Een goed voorbeeld van een dreigende, mysterieuze start, is ‘Mindvirus’, een song die zeker vermeld moet worden, aangezien Þráinn Árni Baldvinsson van het IJslandse Skálmöld er een markante gitaarsolo aan toevoegt. Mogelijk is dit een wederdienst op de vocale gastbijdrage van Merz op hun album uit 2016 destijds. Het is in elk geval niet zomaar wat snelheidsduivel spelen op de zes snaren, maar een speciale bijdrage. De songs zijn voorzien van pittige acceleraties, maar vanaf het epische, slepende ‘A New Dark Age’ – één van mijn favoriete tracks – wordt geregeld een trager tempo verkozen. Nog een behoorlijk traag en duister nummer is ‘Winds Of Oblivion’. Zo horen we het graag, al is de afsluiter ‘Resist’ dan weer opstandig en voortjagend. Geen kans dat verveling toeslaat op dit schijfje. Dit is een verdienstelijk album wat betreft een puike mix van death en black metal.