Uiteraard gaat dit interview samen met de release van jullie laatste EP ‘Warren Of Necrosis’. Het is een beetje verwarrend maar jullie debuut EP uit 2020 noemde ook zo. Wat schuilt daar achter? We hebben die EP inderdaad in 2020 als debuut uitgebracht. Ondertussen hebben we een volledig nieuwe line-up en een nieuwe sound. Daarom wilden we het materiaal van toen in een nieuw jasje steken en het laten aansluiten bij het concept dat we nu hanteren. We hebben de nummers dus op een vernieuwde manier herwerkt, precies vijf jaar later. Dat komt ook omdat we de songs van die eerste EP nog steeds heel tof vinden, en het publiek reageerde er altijd enthousiast op. Alleen speelden we ze zelf weinig meer, omdat de oude zang en de hele sfeer niet meer pasten bij waar we nu staan. Daarom besloten we: we herschrijven ze, houden de basis hetzelfde, maar brengen ze wel in de stijl van onze recente releases.

De nieuwe EP verscheen op 10 december, terwijl de vorige pas in april uitkwam. Was het een bewuste keuze om in één jaar twee EP’s uit te brengen in plaats van één volledige plaat? Ja, dat was zeker de bedoeling. We vonden dat ‘Warren Of Nectrosis’ niet goed op een nieuw album paste; het is een op zichzelf staand project dat we jaren geleden al geschreven hadden. Met de nieuwe line-up wilden we vooral nieuw werk presenteren, vandaar die tweede EP. Daarnaast waren we benieuwd hoe het zou zijn om twee EP’s in één jaar te droppen: werkt dat qua momentum, bereik en zichtbaarheid? We wilden het gewoon proberen en zien welk effect het zou hebben.

En hoe heeft dat uitgepakt? Ik merk dat de metalscene toch sterk gericht blijft op volledige albums. Dat voelen we heel duidelijk. Je ziet ons wel overal voorbij komen — we stonden in Aardschok, in Rock Tribune — maar vaak is dat aan het einde van de rit, zonder score, wel met een stukje tekst erbij. Toch merk je dat een album in onze scene meer gewicht heeft dan een EP.

‘Initium Finis’ oftewel het begin van het einde. Zo hebben jullie een hele mythe of verhaal voor de ogen. Kan je daar wat meer uitleg over geven zodat iedereen snapt waar het om draait bij Black Rabbit? De nummers zijn geschreven rondom hoofdstukken uit het Oude Testament. Alles wat in die hoofdstukken wordt verteld, wordt op een duistere, eigen manier opnieuw geïnterpreteerd: het is eigenlijk Black Rabbit die door elk nummer zijn eigen verhaal vertelt. In elk nummer behandelt hij zo’n hoofdstuk en geeft daar zijn eigen demonische twist aan. Visueel hebben we daaraan toegevoegd hoe Black Rabbit zelf is ontstaan. Het idee is dat hij oorspronkelijk een mens was, die door een entiteit is veranderd in een konijn. Dat transformatieproces – van mens naar konijn – hebben we uitgewerkt in de EP, zowel in de visuals als in de sfeer van de muziek. Daarom hebben we de algehele stijl wat meer richting de oudheid getrokken. Je hoort dat in het intro van ‘Initium Finis’ en in de laatste tracks, waar we bouzouki, viool en wat meer ‘native’ elementen gebruiken. Die instrumenten helpen om die oude, mystieke sfeer door te trekken in het hele verhaal en de sound van de EP.

Hoe kwamen jullie destijds eigenlijk op de naam Black Rabbit? Een konijntje is altijd wel lief. Zeker, ja. Ik heb zelf altijd een konijn gehad. Eigenlijk begon het allemaal als een grapje. Ik had vroeger een zwart konijn, en dat is als idee blijven hangen. Toen we met de band startten, dachten we: hoe tof zou het zijn om juist dát element helemaal eigen te maken en er iets metals van te bouwen? We lieten artwork ontwerpen, een vet logo maken — we gingen er echt vol voor. In het begin kregen we soms nog een afwijzing van een festivalboeker die zei: “Met die naam boek ik jullie niet.” Dat was voor ons juist het moment waarop we dachten: dan maken we er iets nóg beters van. Kijk naar de visuals, de artworks, de muziek; we hebben van dat konijn onze eigen mascotte gemaakt. We hebben hem een eigen verhaal gegeven, hem telkens opnieuw vormgegeven en steeds weer in een nieuw jasje gestoken. Zo hebben we van iets dat misschien in eerste instantie wat liefelijks heeft, toch iets heel tofs en duisters gemaakt. En zo blijven we eigenlijk steeds nieuwe verhaaltjes rond hem bouwen.

Jullie mogen nog zoveel verhaaltjes vertellen, uiteindelijk draait het hem om de muziek en dat is stevige thrash vermengt met death metal. Is dat een beetje een versmelting van de invloeden van de vijf bandleden of was dat er al sinds het begin? Met deze EP was het wel een beetje lastig. De basis werd natuurlijk al geschreven met de vorige bandleden. Maar je hoort duidelijk dat de nieuwe line-up iets heeft toegevoegd: andere mensen die meedenken, nieuwe ideeën, nieuwe invalshoeken. Zoals je zegt: we zijn met z’n vijven en iedereen heeft zijn eigen karakter en zijn eigen kijk op muziek. In goede samenwerking proberen we dat te bundelen tot iets vets. Ik denk dat we daarmee bijna een volledig nieuw product hebben neergezet. Dat geldt niet alleen muzikaal, maar ook conceptueel. De manier waarop het verhaal wordt verteld, hoe de nummers in elkaar overlopen, hoe we alles samenbrengen, al die elementen worden sterker wanneer je vijf verschillende persoonlijkheden in een band hebt. Het voegt echt waarde toe aan het geheel.

Al vanaf opener ‘Initium Finis’ wordt duidelijk dat spanning en agressie hand in hand gaan maar jullie spelen toch behoorlijk ingenieus. Hoe komt een nummer bij jullie tot stand? Vaak werkten we bij de laatste twee releases op dezelfde manier. We beginnen gewoon met het schrijven van riffs, meestal bedenken Hidde en ik die samen. Vervolgens bouwen we daar een soort conceptsong omheen. Die demo gooien we dan in de groep, en die wordt vervolgens óf volledig afgekraakt óf helemaal ontleed. Daarna gaan we met z’n vijven verder bouwen: Hoe passen de drums erbij? Wat doet de baspartij? Wat werkt wel, wat niet? Zo ontstaat er uiteindelijk een versie waar iedereen achter staat. Soms voelen we: okay, dit is vet, en soms merken we dat bepaalde stukken beter kunnen. Dan gaan we door naar de preproductie, samen met onze studio-engineer Stijn Donders. Stijn kijkt er met een frisse blik naar. Hij hoort de nummers voor het eerst en zegt dan dingen als: “Dit stuk duurt te lang,” of “Deze spanningsboog is te kort,” of “Hier moet meer opbouw komen.” Daarmee gaan we dan weer verder sleutelen, terug naar de tekentafel. Dat hebben we bij deze EP heel sterk gedaan, vooral omdat die nummers al bestonden. Als je ze vergelijkt met de oorspronkelijke tracks, zie je hoe ingrijpend we dingen hebben aangepast. Neem ‘Null And Void’: de hele chorus is geschrapt. Vanuit de bridge gaan we meteen door naar het outro. Dat soort keuzes maken we heel bewust. We zijn er heel actief mee bezig om elk nummer ‘op spanning’ te houden. Elk nummer moet iets speciaals hebben, iets dat blijft hangen en klopt binnen het totaalplaatje.

Op elk nummer komen jullie wel met iets speciaals. Zo is er dan op ‘Null And Void’ die leuke militaristische drumsolo. Bij een ander een soort spoken word. En andere staan dan terug vol met tempowissels en dikke lagen. Is dat lang zoeken? Dat is precies waar we in de studio heel veel tijd in steken. We willen dat écht een soort unique selling point maken. In de muziek die we zelf luisteren merken we soms dat bepaalde stukken eigenlijk te lang doorgaan en juist dát wilden we vermijden. We hebben er echt op gehamerd dat elk onderdeel sterk moet zijn. Dat zorgt ervoor dat, hoe klein je band ook is, het geheel toch heel professioneel klinkt. Daarnaast denk ik dat het ook komt doordat we vanuit een concept schrijven. We proberen het verhaal steeds verder de muziek in te trekken, maar dat vertalen is soms best lastig. Elke keer als we iets uitbrengen, hebben we achteraf wel eens het gevoel: hé, misschien hadden we dit nog beter kunnen doen. Juist omdat we zo diep in dat concept duiken, gaan we ook buiten de traditionele muziek denken en zoeken we naar manieren om dat verhaal muzikaal te versterken. Bij de vorige EP hebben we bijvoorbeeld samples opgenomen met een aambeeld en een hamer. Die hebben we verwerkt in de mix, om net dat extra beetje sfeer toe te voegen en het verhaal nog tastbaarder te maken. En dat sluit weer mooi aan op het hele concept van die EP.

En ik vind dat jullie artwork steeds beter wordt. Je blijft er gewoon nieuwe dingen in ontdekken. Ja, dat was ook precies de bedoeling. Het mocht wat surrealistischer zijn, zodat mensen echt goed moeten kijken en telkens iets nieuws zien. We werken daarvoor met Roberto Todorico uit Italië. Hij maakt sinds onze allereerste EP al al onze artworks. En elke keer sluit zijn werk perfect aan op de ideeën die wij hebben. Hij komt steeds weer met een supervet concept dat volledig past bij het verhaal dat we willen vertellen. Daardoor hoeven wij eigenlijk nauwelijks nog iets te visualiseren, hij begrijpt precies wat we willen en weet dat meteen te vertalen naar beelden die het hele concept versterken. Het werkt gewoon ontzettend goed.