Beyond The Black is een rijzende ster aan het firmament der Duitse female-fronted symfonische metal die goed in het gehoor ligt en toch enige stevigheid bewaart. Deze band werd al in 2014 opgericht, Jennifer Haben is de blikvanger en frontvrouw, maar sinds 2016 wordt ze ondersteund door dezelfde drie muzikanten die eveneens van cruciaal belang zijn voor de muziek. Na het vorige album ‘Beyond The Black’ dat in 2023 uitkwam, werd er als headliner getoerd, kwamen verre bestemmingen en grote festivals aan bod en groeide de fanbasis wereldwijd.

Men benutte dit momentum om dit zesde album ‘Break The Silence’ te schrijven. Ditmaal is het zelfs een conceptalbum geworden over hoe communicatie ons leven bepaalt in goede en slechte zin. Elke song behandelt een ander aspect van deze lawine aan indrukken waar we dagelijks mee geconfronteerd worden. Muzikaal blijft het energiek en erg catchy, met zelfs wat popinvloeden. Wel heeft dit album meer etnische elementen, zodat je er een mondiaal gevoel aan overhoudt. Deze band heeft zijn vleugels uitgeslagen en ontdekt op deze manier de charmes van verschillende culturen.

Bepaald aanstekelijk is de openingstrack ‘Rising High’. De ritmiek haalt je uit de luie zetel, terwijl er even mannenzang te horen is, maar weldra neemt Jennifer het gedecideerd over met haar fraaie melodielijnen terwijl vurige gitaarsolo’s haar om de oren vliegen. Het vlotte, uptempo titelnummer heeft momenten van semi-akoestische passages met verhalende zang, maar de riffs zijn stevig. De band nodigde een aantal gastvocalisten uit en in ‘The Art Of Being Alone’ horen we de donkerbruine, warme stem van Chris Harmes (Lord Of The Lost) in duet gaan met Haben. Een gotische sfeer duikt op. In ‘Let There Be Rain’ is er dan weer een kinderkoor dat etnisch klinkt (The Mystery Of Bulgarian Voices). De band is ook bedreven in mooie ballades. ‘Ravens’ is daar eentje van om in te lijsten. Heel sensitief gezongen met akoestische gitaren als begeleiding. De band maakt gebruik van moderne electro toetsen die speels overkomen en daar hoort zelfs een vervormde computerstem bij in ‘Here Comes The Flood’ en ‘(La Vie Est Un) Cinéma’. Zoals je merkt wordt dit (deels) in het Frans gezongen. Om het mondiale karakter van het album te illustreren sluit men af met het (deels) in het Duits gezongen ‘Weltschmerz’ dat de tweede ballade is, met orgel en plechtige zang. Intussen was er ook nog het wilde, uptempo ‘Can You Hear Me’ waarin de Japanse Asami van Lovebites gastzang verzorgt. Even energiek is ‘Hologram’ zodat men op een erg aanstekelijke manier de stilte verbroken heeft, bijna drie jaar na vorig werk. Half januari start de uitgebreide Europese tournee met dit uitstekende nieuwe album op zak.