Het bloed kruipt waar het niet gaan kan, in dit geval van Servië naar metalen Walhalla Duitsland. Deze internationale, maar in Duitsland gevestigde band Assignment werd immers al in 1994 opgericht door gitarist Goran Panic als thrash/death metal outfit. Dat is ook te horen op de demo’s. In 2003 bracht Assignment het debuutalbum ‘Progressive Changes’ uit en ik veronderstel dat de titel duidelijk genoeg is qua stijlverandering. Progressieve metal vanaf dan.

Men bracht intussen al vijf albums uit, waarbij we even melden dat er in 2016 een nieuwe bezetting kwam. Ik veronderstel dat toen de verhuizing van Servië naar Duitsland gebeurd is. De Argentijnse zanger Diego Valdez kwam aan boord en hetzelfde geldt voor bassist Heiko Spaarmann. In 2020 kwam drummer Michael Kolar erbij en in datzelfde jaar bracht men de voorganger ‘Reflections’ uit. Sindsdien volgden twee EP’s en singles. Even kijken wat album nummer zes ‘With The End Comes Silence’  te bieden heeft.

Veel: zeventig minuten progressieve metal, uitgevoerd in elf songs van vijf tot bijna negen minuten en toch blijft het te allen tijde boeiend. Diego Valdez heeft een fantastische stem waarmee hij een ruim scala aan emoties op de luisteraar loslaat. Het gitaarwerk is bijzonder sterk. Chunchy riffs of vurige solo’s, het komt allemaal aan bod. Dit alles is gemixt en gemastered door de Italiaanse meester-producer Simone Mularoni. Zo zijn we verzekerd van een perfect resultaat.

Het mooie is dat Assignment dit resultaat niet bereikt door opvallend kunst- en vliegwerk, maar in songs waar een warme gloed uit opstijgt. Met de stevige metal van ‘Fallen’ kan het nog alle kanten uit, maar bij songs als ‘Nothing To Say’ en ‘Beyond Recognition’, waar er veel aandacht besteed is aan kalmere stukken, weet de band zich definitief in onze harten te nestelen. De lage, waardig gezongen stukken imponeren in deze semi-ballades. Voor wie er wat vaart mag achter zitten, het vlotte ‘Those Words’ is uptempo. De volgende songs zijn prima voorbeelden van technisch bekwame muzikanten met een dynamische zanger. Een toppunt van piëteit vinden we in ‘Call For Heaven’. Je zou welhaast denken dat we hier een Christelijke band horen. De strakke begeleiding wordt mooi uitgevoerd, gebeden en hemelse koorzang vervolledigen het. Het viel me trouwens op dat de songs blijven hangen en na luttele spins al behapbaar zijn. Het geheel wordt passend voorzien van keyboards en arrangementen. In vier songs speelt Marco Ahrens van Poverty’s No Crime de gitaarsolo’s. Producer Simone deed dit overigens in ‘The Curtain Falls’. Na deze afsluiter is er nog een bonustrack. ‘Endlessly’ stond al op vorig album ‘Reflections’, maar kreeg nu een nieuwe mix en mastering, terwijl dit een duet is met Ines Vera Ortiz. Een vrouwelijke toets om af te ronden dus. Warm aanbevolen album voor progressieve metal fans!