In 2020 is Antrisch ontstaan tijdens de kille isolatie der pandemie, maar deze constellatie komt niet zomaar uit de lucht gevallen. We treffen hier namelijk vier ex-leden van de Duitse Viking/black metal band Kromlek die al jaren op non-actief stond, maar in 2023 en 2024 waardig afscheid nam van de fans met enkele optredens en finale album ‘III-III & Uphaf’. Antrisch is atmosferische black metal van verhalende aard. Het narratieve element speelt een grote rol in uiteraard de teksten, maar ook in de muziek. In die mate zelfs dat ze elke release beschouwen als een expeditie waar van alles te ontdekken valt. Dat geldt eveneens voor de luisteraar. In principe kan je elke nieuwe plaat waarmee je kennismaakt als een nieuw avontuur beschouwen, maar hier is dat gevoel tastbaar aanwezig en ja, zelfs dominant.

Een muzikale en tekstuele expeditie naar de pieken van de wereld en de diepten van de mensheid. Zo introduceert Antrisch zich en beter kunnen we het niet omschrijven. De kern van de band bestaat uit zanger, tekstschrijver en lay-out man Maurice Wilson, gitarist Robert Falcon die het leeuwendeel van de composities schrijft en bassist Otto Шмидт die ook verantwoordelijk is voor opnamen en productie. Hier kon de band al heel wat zelfbedruipend af, maar nu er geregeld live gespeeld wordt is het een vijftal met Noel Ewart achter de drums en tweede gitarist Alexander Gordon Laing die tevens de techniek bij shows verzorgt. Deze strikte rolverdeling werpt vruchten af. Antrisch is één van de voornaamste ontdekkingen van deze maand, nu al in Duitsland, maar het nieuws over de hoge kwaliteit van deze band zal zich als een lopend vuurtje verspreiden, daar zijn we zeker van.

In zeven songs die variëren van zes tot acht minuten lengte weet de Beierse band een indrukwekkende en kenmerkende stijl te handhaven. Belangrijk daarbij is de inkleuring van het concept. Ging eerder werk nog over een expeditie doorheen Arctische koude, hetgeen van nature matcht met het ijskoude imago van black metal, dan koos men ditmaal voor de zinderende hitte van Latijns Amerika. We kunnen ons inbeelden dat dit moeilijker te integreren is in black metal, maar de band is daarin geslaagd. Spontaan had ik al genoteerd dat de ingetogen passages met akoestische gitaren in elke song een Spaans timbre hebben, maar dat is dus ook met voorbedachten rade gedaan. En verbazingwekkend genoeg is dit een meerwaarde. Erg geslaagd!

Wanneer we openingstrack ‘Conquista – Prolog’ als voorbeeld nemen dan vangt dit duister broedend aan met gefluister in de Duitse taal. Dat is overigens de voertaal in Antrisch’ werken. Een eruptie met blastbeats en screams volgt als contrast met de warme melodieën op gitaar. De muziek ademt, al zijn er tevens verstikkende flarden waar alles ten top gedreven wordt. De muziek volgt uiteraard het concept en dat maakt dat het naargelang we vorderen meer gekte, meer razernij en meer excessen kunnen vaststellen. De expeditie werd namelijk geleid door de controversiële conquistador Lope de Aguirre die in 1560 deelnam aan Pedro de Ursúa’s Amazone expeditie, hetgeen in een ware goudkoorts en troonsbestorming eindigde. Emoties worden op een sublieme manier in kaart gebracht. Opvallend is de in het Spaans voorgedragen tekst aan het einde van ‘Abkehr – Non Svfficit Orbis’, naar verluid een authentieke brief van de Aguirre voorgelezen door een Spaanse vriend van de band. Om maar even te illustreren hoeveel werk de band in alles gestoken heeft. Naar het einde toe wordt alles nog intenser en akeliger, want dit loopt niet goed af. Dit is echter wel een apart meesterwerk, met recht narratieve atmosferische black metal met wat ambient in de kalme gitaarstukken genoemd. Enigszins verwant aan bands als Eïs, Wyrd en Nocte Obducta, maar toch enig in zijn soort.