Na ‘ Illusion‘ (2020) en ‘Tales Untold‘ (2022) is ‘Beyond The Dawn’ het derde album van het Amerikaanse symfonische metalen gezelschap Anthea. Tussen het debuut en zijn opvolger was al een sprong voorwaarts te bemerken. Voor het belangrijke derde album heeft de band ook echt even de tijd genomen; er zit vier jaar tussen de tweede en derde langspeler.

Er is zonder meer extra aandacht besteed aan de composities die afwisselender zijn dan eerder. De ingrediënten zijn echter niet veranderd; cleane zang en grunts, zware gitaar- en toetsendekens en vooral veel koorwerk (zangeressen Mel Del Real en Astrid Anaya zijn inmiddels tot de line-up van Anthea  toegetreden). Meer dan eens dwalen mijn gedachten af naar een band als Kamelot (‘The Lost Soul’, ‘Awakening’ en vooral de ietwat flauwe meezinger ‘From Shadow To Light’).

De productie is op dit derde album dik in orde. Het instrumentarium (ook piano en viool) is in elk nummer goed te volgen. Toch raken de nummers me niet echt. Daar zijn de composities me niet origineel genoeg voor. Nu is symfonische metal ook niet een specifiek genre dat bekend staat om innovativiteit, maar ik heb het allemaal echt al eens gehoord. Dat geldt ook voor het gros van de songtitels bijvoorbeeld. Ik bedoel daar de eerder genoemde tracks mee maar ook ‘Beyond The Dawn’, ‘Phantom Of The Masquerade’, ‘Crystal Moon’.. het klinkt allemaal wel erg bekend. Dit staat overigens los van de moeite en liefde die in het product is gestoken, want dat komt echt wel over. En eerlijk is eerlijk; van ‘Bygone Age (Chicxulub)’  had ik nog niet eerder gehoord.

Is symfonische (power-)metal je ding en til je niet zo zwaar aan originaliteit, dan raad ik een luisterbeurt zonder meer aan.