Het blijft een mooi verhaal hoe Alter Bridge ontstaan is uit Creed en tegenwoordig beide bands naast elkaar bestaan. Strikt genomen is Alter Bridge de muzikanten van Creed met een andere frontman. Creed oogstte de eerste successen als Amerikaanse post grunge band met de albums ‘My Own Prison’ (1997), Human Clay (1999) en ‘Weathered’ (2001). In 2004 volgde de split en de drie muzikanten richtten Alter Bridge op met Myles Kennedy als frontman. Hem kenden we toen als frontman van The Mayfield Four. Het succes werd langzaam maar zeker opgebouwd waarbij Alter Bridge heftiger was dan Creed en tegenwoordig alternatieve rock/metal genoemd wordt. Verschillende reünies van Creed leidden intussen tot tournees in 2024 en 2025, maar nog steeds vinden de inmiddels over de VS verspreidde muzikanten toch nog de tijd (én inspiratie!) om Alter Bridge tot een grandioos succes uit te bouwen.

Een hoeksteen van dit succes is het feit dat het hier over een stel jeugdvrienden gaat die samen gegroeid zijn in hun huidige status. Naast de bikkelharde business is er immers steeds begrip, vriendschap en een humane benadering van het leven gestoeld op trouw. Eenzelfde trouw vinden we terug in de langdurige samenwerking met producer Michael ‘Elvis’ Baskette, al betrad men ditmaal eerst de legendarische 5150 studio van Eddie en nu Wolfgang Van Halen in Californië voor extra inspiratie. Ook weer het resultaat van een zorgvuldig opgebouwde vriendschap met ‘de zoon van’…

Dit achtste studioalbum is de opvolger van ‘Pawns & Kings’ dat in oktober 2022 uitkwam. De albumtitel is simpelweg de bandnaam en dat heeft een betekenis. ‘Alter Bridge’ werd een toonbeeld van alle muzikale spectra van de band. Daarbij dacht men terug aan de sound uit de beginjaren, meer bepaald ten tijde van ‘Blackbird’, hun tweede album waarop die sound geperfectioneerd was. Naar deze twaalf nieuwe songs luisteren geeft dan ook een gevoel van vertrouwen en zekerheid. De stabiliteit in de band vertaalt zich in vakmanschap dat aanstekelijke refreinen, wervelende gitaarsolo’s en doordachte teksten oplevert. Deze herkenbaarheid is allerminst ‘meer van ’t zelfde’, want men houdt de vinger aan de pols. Met ‘Silent Divide’ vliegt men er stevig in, terwijl het meer genuanceerde ‘Rue The Day’ dan weer zanglijnen laat horen die me door Bowie geïnspireerd lijken. Even later springen Myles en Mark haasje over door een strikte verdeling van de leadzang in ‘Trust In Me’ en ‘Tested And Able’. In ‘Disregarded’ hangt dan weer een ongemakkelijke sfeer die lichtjes dreigend overkomt. Wij vallen altijd meteen voor de wat kalmere, beschouwende songs en ditmaal is ‘Hang By A Thread’ het prijsbeest in al zijn ontwapenende reflectie. Nog donkerder is ‘Scales Are Falling’ dat gaat over iemand zien zoals ie werkelijk is en dat is best soms een afknapper. Zo blijft Alter Bridge intens bezig tot ze afsluiten met het langste nummer dat ze ooit opnamen en dat is ‘Slave To Master’. Deze epische track vangt kalm en sereen aan, maar wordt spoedig een strak gespeeld statement dat aan kracht wint en verschillende sferen herbergt. In die zin mag het dus ook wat avontuurlijker zijn. Dit is een uur kwaliteitsmuziek waar je geen genoeg van krijgt en zoals ze zeggen ‘op en top Alter Bridge’.