Inmiddels zo’n anderhalf jaar geleden werd de power metal wereld verrast door het debuut van Aeon Gods, blij verrast durf ik wel te stellen. We hebben hier dan wel te maken met een stelletje behoorlijke posers die een ronduit verontrustende smaak in cosplay etaleren, muziek maken kunnen ze wel. Nu staat album nummer twee op uitkomen en moet gaan blijken of deze “kings of kitsch” blijvertjes zijn in de hoek van de heroïsche power metal.

Geen ellenlange introotjes met keyboardscores, ‘Dawn of Light’ beukt er vanaf de eerste seconde vol in en de stijl van het debuut lijkt één op één doorgetrokken te zijn. Duitse metal in het straatje van Orden Ogan en met Egyptische thematiek is de basis. Dit wordt aangevuld met Italiaans bombast en zeker ook de stoerheid uit het boekje van Manowar die in het tweede stuk ‘Flames of Ember Dawn’ goed naar voren komt. De tracklist van het album is opvallend. We krijgen nu Amduat part I-IV, waar een onderwereldmythe uit de tijd van het Egyptische “nieuwe rijk” wordt verteld. Hier neemt de band gas terug en krijgen de composities wat meer ruimte, samen met de complexere composities zorgt dit voor meer dynamiek. Ook de stem van zanger Alexander Hunzinger is hier beter hoorbaar. Deze man is geen Eric Adams (maar wie wel?) maar weet met zijn lichte stem de juiste kleuring te geven aan de muziek. Als ik een zanger ter vergelijk zou moeten geven zou het Klaus Dirks van landgenoten Mob Rules zijn. Net als op het debuut blijkt Aeon Gods juist in deze suites uit te blinken, hier doen ze muzikaal gezien de meest interessante dingen. Gelukkig staat er aan het einde van het album nog zo’n suite, het drieluik ‘Re’s Dying Reign’ waar ook weer muzikaliteit voorbij de power metal clichés te vinden is.

Alles bij elkaar is ‘Reborn to Light’ een logisch vervolg op debuut ‘King of Gods’. Ja, het is meer van hetzelfde maar daar hebben bands als Ac/Dc, Motörhead of Sabaton ook weinig schroom om getoond. Bovendien is de Egyptische mythologie iets waar in de power metal (met fans die niet zomaar een plaatje van Nile op zouden zetten) nog wel profileringsruimte zit. Dus alle fans van power metal die cultureel-historische thematiek wel kunnen waarderen zouden deze band zeker de kans moeten geven. De kans om met deze muziek de ongetwijfeld astronomische kosten aan foundation en oogschaduw terug te verdienen is Aeon Gods wat mij betreft van harte gegund!