Accept- Interview met Wolf Hoffmann
Wolf Hoffmann: “Natuurlijk hoopten we ooit succesvol te worden, maar dat droomt toch iedereen die voor het eerst een gitaar oppakt?”
Met het verstrijken der jaren is het in het metalen landschap altijd al een komen en gaan geweest van vele duizenden bands. Nu metal al meer dan een halve eeuw bestaat, zijn er dus ook steeds meer bands die een indrukwekkende vijftigste verjaardag kunnen vieren, en Accept is de nieuwste groep in dit rijtje. Sinds de oprichting in de jaren zeventig groeide de Duitse formatie uit tot een van de grondleggers van de Duitse metal, met klassiekers als ‘Fast As A Shark’, ‘Metal Heart’ en uiteraard ‘Balls To The Wall’. Ter gelegenheid van dit gouden jubileum brengt de band het bijzondere album ‘Teutonic Titans’ uit, waarop Accept-klassiekers opnieuw zijn opgenomen met een indrukwekkende lijst aan gastmuzikanten uit de internationale metalscene. Naar aanleiding van deze release sprak ik met gitarist en oprichter Wolf Hoffmann. In het gesprek kijken we terug op vijftig jaar Accept, en blikken we ook even naar de toekomst.
Jori van de Worp Ι 3 augustus mei 2026
Allereerst bedankt dat je even tijd maakt voor de Nederlandstalige metalfans. Hoe gaat het momenteel met je?
Ik voel me fantastisch. Ik denk dat de fans erg enthousiast zullen zijn wanneer ze het nieuwe album volledig kunnen horen. Tot nu toe zijn er slechts een paar nummers uitgebracht, maar het hele album zit vol verrassingen en geweldige gastmuzikanten. Het is echt een “once in a lifetime” project geworden waar we enorm trots op zijn.
Ongeveer een maand geleden werd Accept het nieuwste slachtoffer van een stelletje klootzakken die weigeren te werken voor hun geld, en vond een brutale diefstal plaats waarbij apparatuur en instrumenten werden gestolen. Jullie riepen zelfs de hulp van de fans in om de ogen open te houden. Is er ondertussen al iets teruggevonden?
Helaas niet. We hopen nog steeds dat we ten minste de gestolen gitaar terugzien. We zijn in het verleden wel eens wat spullen kwijtgeraakt door diefstal, maar nog nooit op deze schaal. Dit was duidelijk een professioneel geplande overval. Een groep criminelen onderschepte de vrachtwagen en forceerde de laadruimte. Gelukkig bleef de chauffeur ongedeerd, hij is binnen in de cabine gebleven en heeft heel verstandig de boel opengezet en de dieven hun gang laten gaan, anders was het misschien anders afgelopen. Maar toch, zoiets als dit hebben we nog nooit meegemaakt.
Laten we maar snel naar iets vrolijkers gaan. Dit jaar viert Accept zijn vijftigjarig bestaan. Gefeliciteerd! Stel dat iemand je in 1976 had verteld dat Accept in 2026 zou uitgroeien tot een van de belangrijkste Duitse metalbands aller tijden, dat jullie de grootste festivals ter wereld zouden headlinen en dat duizenden lokale muzikanten jullie nummers aan het coveren waren in stoffige oefenhokjes. Wat zou je tegen die persoon hebben gezegd?
Dan had ik die persoon waarschijnlijk voor gek verklaard, je had me net zo goed kunnen vertellen dat ik dan op de maan of op Mars zou wonen!. We waren toen gewoon een groep tieners die het leuk vonden om muziek te maken. Natuurlijk hoopten we ooit succesvol te worden, maar dat droomt toch iedereen die voor het eerst een gitaar oppakt? Niemand had bedacht dat we vijftig jaar later nog steeds platen zouden maken, de wereld zouden rondreizen en op de grootste festivals zouden spelen. Het blijft onwerkelijk.
Om dit jubileum te vieren brengen jullie het bijzondere album ‘Teutonic Titans uit’, een verzamelalbum met opnieuw opgenomen klassiekers wat bulkt van de gastmuzikanten. Wanneer ontstond het idee om de vijftigste verjaardag van de band juist zo te vieren?
Het idee kwam eigenlijk van twee kanten. De afgelopen jaren hebben we regelmatig gastmuzikanten op het podium gehad. We hadden eens een invalzanger toen Mark ziek was en ook Joel Hoekstra van Whitesnake heeft wel eens gitaar voor ons gespeeld. Ik vond het altijd leuk en ook interessant hoe zij een andere sfeer aan onze nummers toevoegden. Daarnaast hebben talloze muzikanten me verteld hoe belangrijk Accept voor hun ontwikkeling is geweest. Zelfs de grote namen binnen de metalwereld noemen Accept als een belangrijke invloed, neem bijvoorbeeld Metallica. Ook van deze mannen horen we af en toe dingen als “Ooh man toen ik voor het eerst ‘Fast as a Shark’ hoorde…!” Dit nummer wordt vaak als startpunt gezien van de thrash metal scene en de speed metal scene. Dus toen we aan het bedenken waren hoe we vijftig jaar Accept in stijl konden vieren ontstond het idee om die muzikanten uit te nodigen en samen klassieke Accept-nummers opnieuw op te nemen. Een soort “Accept and friends” dus. En ook om deze nummers eens op te nemen volgens de moderne standaarden. Uiteindelijk reageerde vrijwel iedereen die we benaderden enthousiast en dat hadden we ook niet persé verwacht. Niet persé omdat de muzikanten niet zouden willen, maar omdat iedereen in dit wereldje het altijd razend druk heeft. De response was echt fantastisch.
Je noemde het nummer al, het album opent met een indrukwekkende versie van ‘Fast as a Shark’, inclusief een extra bombastische versie van de beroemde “Heidi heido heida” intro. Dit nummer alleen al bevat een hele reeks gastmuzikanten, het lijkt wel opgenomen door een all-star band. Wat kun je hierover vertellen?
Zoals ik al zei, ‘Fast as a Shark’ is waarschijnlijk het nummer dat de meeste muzikanten heeft beïnvloed. Daarom hebben we voor dit nummer echt geprobeerd de absolute top uit de metalwereld bijeen te brengen. Kirk Hammett van Metallica wilde bijvoorbeeld specifiek aan dit nummer meewerken en ja, dat is toch wel de top. Ook Phil Anselmo van Pantera doet mee. Uiteindelijk is het inderdaad uitgegroeid tot een soort all-starbezetting. Ik ben ontzettend tevreden over hoe het is geworden.
Een andere opvallende track is natuurlijk jullie grote hit ‘Balls To The Wall’, ingezongen door niemand minder dan Rob Halford. Hoe voelt het om de Metal God op een van jouw nummers te horen zingen?
Dat was compleet onverwacht. De meeste gasten op het album zijn muzikanten die door Accept zijn beïnvloed, maar Rob Halford is daar de logische uitzondering op. Judas Priest en Rob stonden natuurlijk al aan de top voordat Accept überhaupt bestond. In 1981 zijn we met Accept samen met Judas Priest op tour geweest en dat zal hij zich misschien wel herinnerd hebben. Ook onze producer Andy Sneap zit tegenwoordig in Priest, dus de verbinding was er wel Dat Rob uiteindelijk ja zei, was natuurlijk een enorme eer. Veel beter dan dit wordt het niet. Maar er staan zeker ook andere hele toffe dingen op het album. Tobias Forge van Ghost heeft ook een stuk gedaan wat echt fantastisch is geworden, en ook een heel opvallende keuze van nummer. Dus er komen meer verrassingen aan!
Zelf heb ik de promo al wel geluisterd, en persoonlijk vond ik ‘Losers And Winners’ geweldig. Het was sowieso al een van mijn favoriete Accept-klassiekers, maar dan hoor ik ineens een van mijn favoriete zangers ooit, Hansi Kürsch van Blind Guardian. Ze zijn wat jonger dan jullie, maar ook zij kunnen gerust beschouwd worden als Duitse metal legendes. Dus ik ken gerust stellen dat jullie beiden winners zijn, geen losers daar! Bestaat er een bijzondere band tussen Accept en Blind Guardian die verder gaat dan “vriendschappelijke muzikanten uit hetzelfde land”?
Niet echt. Ik kende Hansi vooral van een interview dat we ooit samen deden voor een Duits metal magazine, volgens met Metal Hammer of Rock Hard. Tijdens dat gesprek vertelde hij dat hij de vroege Accept-albums allemaal goed kende en tof vond. Daarom besloot ik hem gewoon te vragen. We komen elkaar af en toe tegen op festivals, maar verder hebben we geen speciale samenwerking of geschiedenis. Ik ben wel bijzonder blij dat hij heeft meegedaan, want zijn bijdrage is fantastisch geworden. Maar eigenlijk heeft niemand zijn bijdrage maar wat afgeraffeld, iedereen heeft echt zijn stinkende best gedaan om iets goeds neer te zetten.
Opvallend is dat alle nummers op dit album afkomstig zijn uit de twintigste-eeuwse periode van Accept. Er staat niets op van ‘Blood Of The Nations’ of latere albums. Waarom?
Dat was een bewuste keuze. Het doel van dit project was om de nummers te pakken die destijds zoveel invloed hebben gehad op andere muzikanten. Bovendien waren veel van die klassieke nummers nog nooit opgenomen met Mark als zanger en in de huidige bezetting. De nieuwere nummers bestaan al in die vorm. Daarom vonden we het logischer om de focus op het oudere materiaal te leggen. We hadden bovendien al negentien nummers en vijftig gastmuzikanten, dus ergens moesten we een grens trekken. Mijn producer had me de nek omgedraaid als ik met nog een lijst nummers aan zou komen zetten!
Op het album ontbreken voormalige Accept-leden zoals bassist Peter Baltes, zanger Udo Dirkschneider en drummer Stefan Kaufmann. Heb je overwogen hen uit te nodigen of was het een bewuste keuze om het verleden het verleden te laten blijven?
Ik heb iedereen uitgenodigd, helaas heeft niemand gereageerd. Dat vind ik jammer, maar dat is eigenlijk mijn hele leven al zo. Je werkt jarenlang samen met elkaar, ineens stopt dan de samenwerking en is het contact ineens ook helemaal weg. Misschien is dat de wereld waar ik in zit, maar ik zou het fijner vinden als er meer echte connectie was. Ik had het mooi gevonden als iemand van de oude garde had meegedaan, maar uiteindelijk is dat hun keuze.
Over Udo gesproken Udo, het kan je denk ik nauwelijks ontglipt zijn dat ook hij een nieuwe versie uit heeft gebracht van het album ‘Balls To The Wall’. Dit onder zijn eigen naam en eveneens met gastzangers. Nu ben ik een buitenstaander maar ik vond het een behoorlijk dappere zet, en kreeg het gevoel dat hij nog een keer wilde cashen op een band die hij dertig jaar geleden heeft verlaten. Hoe kijk jij daartegenaan?
Dat is een interessante vraag, maar daar wil ik eigenlijk niet al te veel over zeggen want ik weet van mezelf dat ik in dezen bevooroordeeld ben. Natuurlijk heb ik daar mijn eigen mening over, maar die hou ik liever voor mezelf.
Ok, iets anders dan. Toen ik Mark sprak rondom de release van ‘Humanoid’ vroeg ik hem naar het nummer ‘Diving Into Sin’, wat ik ervaarde als een dikke middelvinger naar de mensen waar je een hekel aan hebt. Mark zei toen dat ik dit beter aan jou kon vragen omdat jij het geschreven had. Nu twee jaar later heb ik dan de kans. Dus, wat is volgens jou de boodschap achter dat nummer?
Het nummer is niet gericht op één persoon waar je een hekel aan hebt of één persoon die ik niet kan hebben. Het gaat over het idee dat we allemaal leven volgens regels, wetten en maatschappelijke verwachtingen, terwijl iedereen diep vanbinnen soms de neiging voelt om iets te doen wat verboden of fout is, oftewel zondig. Ik zeg maar iets, de autoband van een irritante buurman leksteken. Je weet van jezelf dat je het niet doet maar toch spelen we allemaal wel eens met dit soort gedachtes. Dat spanningsveld vormt de basis van het nummer.
Het lijkt onmogelijk om met al die gastmuzikanten op tournee te gaan. Wat zijn de plannen om het jubileum live te vieren?
We zullen wel degelijk met verschillende gastmuzikanten optreden wanneer dat praktisch mogelijk is. We hebben ook al wel een paar keer een gast op het podium gehad waar dit mogelijk was. Tijdens onze headline-tour in het najaar zullen er zeker gasten op het podium verschijnen. Daarnaast gaan we speciale nummers spelen die we lang niet hebben uitgevoerd of misschien wel helemaal nooit. We werken ook aan een volledig nieuwe podiumproductie. We willen van deze tour echt een bijzondere viering maken van vijftig jaar Accept en vijftig jaar heavy metal.
Dat waren al mijn vragen. Heb je nog een laatste boodschap voor de Nederlandstalige metalfans?
Hallo allemaal! Ik ben ontzettend dankbaar dat jullie er nog steeds zijn en metal blijven steunen. Zonder de fans hadden we dit nooit kunnen bereiken en zouden we ook niet verder kunnen gaan. Bedankt voor alle steun gedurende deze vijftig jaar. En vooral: stay metal
‘Teutonic Titans 1976-2026‘ verschijnt op 4 september, 2026 via Napalm Records.
