Distant – Into Despair
Century Media Records
Release datum: 6 november 2026
“‘Distant weet bijzonder goed wat werkt en bouwt daar consequent op voort”
Koen de Waele I 20 november 2026
Met ‘Into Despair’ bewijst Distant opnieuw waarom de band al jaren tot de Europese top van de deathcorescene behoort. De Nederlands-Slowaakse formatie heeft haar naam opgebouwd met loodzware breakdowns, duistere concepten en een onverbiddelijke geluidsmuur, maar op deze nieuwe plaat kiest ze voor een aanpak die nog donkerder en dreigender klinkt. Het fictieve universum waar de band zich vroeger graag in verloor, maakt plaats voor een blik op de echte wereld, die volgens Distant minstens even angstaanjagend is.
Opener ‘The World’ schopt meteen de deur in. Chuggende breakdowns, hysterische hoge geluiden en een verstikkende sfeer sleuren de luisteraar onmiddellijk mee in de chaos. Het nummer zet de toon voor een album dat deathcore, slam en beatdown moeiteloos met elkaar vermengt. Die agressieve lijn wordt verder doorgetrokken op ‘Nothing Left To Hate’, waar de band een loodzware muur van geluid optrekt, afgewisseld met onweerstaanbare two-step passages die ongetwijfeld voor de nodige beweging in de pit zullen zorgen. Distant begrijpt als geen ander dat zwaar niet altijd snel hoeft te zijn. De titeltrack ‘Into Despair’ bevat een sombere, bijna atmosferische breakdown die langzaam opbouwt en vervolgens omslaat in een verrassend groovende passage. Ook ‘Spirit’ blijft hangen dankzij de voortdurende dreiging die onder het oppervlak sluimert. Regelmatig balanceert de muziek op de grens tussen deathcore en doom, waardoor de nummers een extra gewicht krijgen.
In het middenstuk van de plaat vinden we enkele van de sterkste momenten terug. ‘Circle Of Vultures’ en ‘The Shallow Gaze’ combineren verpletterende riffs met een uitstekende spanningsopbouw, terwijl ‘Veil Of Paranoia’ laat horen dat Distant volop inzet op die herkenbare two-step groove.
Ook ‘Desolation’ maakt indruk. Een vervormde gesproken intro mondt uit in een spervuur van blastbeats, breakdowns en pig squeals zonder dat het geforceerd aanvoelt. Later houden ‘All Will Be (N)One’, ‘Rat Torture’ en ‘Flesh And Nails’ het niveau moeiteloos hoog. Vooral de vocale prestatie van Grnja is opnieuw fenomenaal. Zijn stem lijkt voortdurend van gedaante te wisselen, gaande van diep grommend tot ronduit onmenselijk.
Toch is ‘Into Despair’ niet helemaal vrij van kritiek. Distant schrijft bijzonder effectieve deathcore en weet perfect hoe een dansvloer of moshpit moet ontploffen, maar naarmate het album vordert sluipt ook een gevoel van herhaling binnen. Distant weet bijzonder goed wat werkt en bouwt daar consequent op voort. Daardoor liggen sommige nummers qua sfeer en opbouw dicht bij elkaar, al stoort dat zelden omdat de band de spanningsboog strak houdt en de intensiteit voortdurend hoog blijft. Dat neemt niet weg dat Distant andermaal een bijzonder sterke plaat heeft afgeleverd. De band vertrouwt niet uitsluitend op snelheid of technische spierballen, maar bouwt spanning op en creëert sfeer. Wie houdt van deathcore die even hard inzet op dreiging als op pure vernietigingsdrang, zal hier zonder twijfel zijn gading vinden.



