Na vijf ronkende stoneralbums, die de geest van occulte, vintage heavy rock in zich droegen, maakten we vorig jaar kennis met de kalmere kant van Stoned Jesus. ‘Songs To Sun’ was de start van een trilogie van een herboren band. Na de liederen voor de zon, volgen de liederen voor de maan. Kan het zijn dat deze tweede worp – in analogie met het artwork – net wat meer mistig, vaag en psychedelisch is? Stoned Jesus begon in 2009 als het soloproject van Igor Sydorenko (zang, gitaar, bas, keyboards), maar is nu een trio. Qua voorgeschiedenis verwijzen we naar onze bespreking voor ‘Songs To Sun’, maar de getalenteerde muzikant en producer is het oorlogsgeweld in zijn thuisland Oekraïne ontvlucht en resideert nu in West Europa. Op die manier kan hij ook studiofaciliteiten in Duitsland en Zweden gebruiken en zelfs een producer als Daniel Lidén voor mix en mastering inhuren.

We worden met de onverwacht heftige openingstrack ‘Under The Skin’ in elk geval op het verkeerde been gezet en verschieten van kleur. Dit is het hardste nummer van ‘Songs To Moon’ en zelfs voorzien van ruwe, grunt achtige zang als repliek bij momenten. In het concept is de zon ondergegaan en is er wel weemoedige, lijzige zang ook, maar we weten meteen dat dit een ‘dark & moody’ schijf wordt. Vanaf de voornaamste single ‘Velvet’ wordt de meer contemplatieve stijl echter gehandhaafd. Men kan dit catchy doomgaze noemen en de moddervette gitaarsound staat lijnrecht tegenover de zalvende, grungy zang van Sydorenko. Wat heeft de man toch een prachtige stem! ‘Velvet’ klinkt vriendelijker, melancholiek en de kale aanpak is de voorbode van een langzaam naar een apotheose toe werken. Het is nog steeds moeilijk om een bepaalde stijl op de muziek te plakken, omdat men alles samensmelt tot een verrukkelijk geheel. Igor’s sensitieve stem staat centraal in het verhalende ‘ZYX’ dat met mooie akoestische gitaren aanvangt.

In het midden van dit album – en bij uitbreiding in het centrum van deze trilogie – staat het instrumentale ‘Syzygy’ met een melodie uit elk van de ‘Songs To…’ trilogie. Akoestische gitaar, mellotron en fijne pianonoten vormen het sobere kader. Dan worden de songs wat langer. ‘Jackal’ wordt het meest theatrale nummer van de plaat. Pathos is aanwezig in de akelige zang die eerst wat doet denken aan de licht psychedelische nummers van Black Sabbath in de beginperiode. Vervolgens wordt het monotoon bonkend en we krijgen proclamerende zang van op de barricades. Alsof er een megafoon wordt gebruikt. Het nummer wordt gecompleteerd met progressief aandoende instrumentatie en ritmes. Dat moet nog groeien. De rust keert terug in ‘Windows In My Room’, waarbij de akoestische gitaren me doen denken aan de tijd dat Led Zeppelin folk in zijn muziek begon te infiltreren. Dit langste nummer noemt men zelf ‘dromerige wanhoop’, al blijft het wel laidback. Nog meer akoestische gitaren in afsluiter ‘One More Empty Day’ al moeten we er geen tekeningetje bij maken dat dit een depri tekst wordt bij het aanschouwen van een nieuwe dageraad. De climax komt hier van de zang, luister naar de puurheid van dit nummer dat droevig maar mooi is. Het is dus weer een voortreffelijke plaat, dit tweede deel van de ‘Songs To… trilogie. Ik word benieuwd naar het derde deel. Hoe zou dat heten? Ik doe een paar gokjes: ‘Songs To Rain’? ‘Songs To Space’? of ‘Songs To Earth’? Maar eerst zingen we de maan toe…