Om een Enslaved album op waarde te schatten, dien je tijd, aandacht en moeite op te brengen om langzaam maar zeker door te dringen naar de essentie van hun creaties. Zelfs wij als jarenlange volgeling waren dit even uit het oog verloren toen ik me in ‘Mið’ ging verdiepen, want sommige nieuwe singles als eerste kennismaking maakten me minder enthousiast dan gebruikelijk is. Doorzetten was de boodschap, want we houden er rekening mee dat de vijfkoppige formatie blijft evolueren en altijd met verrassingen zal komen aandraven. En dat doorzettingsvermogen wordt beloond.

‘Mið’ is een woord uit het Oud Noors dat ‘centrum’ of ‘het midden’ betekent. Dat is het concept. Na ‘Utgard’ (2020) en ‘Heimdal’ (2023) hadden we toch niet zoveel avontuur verwacht. Het is bovenal een erg spiritueel album en dat vertaalt zich in de gastbijdragen van etnische strekking. Na de dreigende intro (‘Non-Being’) zijn er namelijk in ‘I Am Ice’ etnische keelgezangen van Johan Sara Jr. die tot de Sami gemeenschap behoort, maar ook na de bijzonder intense grunts van Grutle blijft het nummer nogal druk en rommelig klinken. Kortom, ‘I Am Ice’ geeft me een ongemakkelijk gevoel, ook al is het gewichtig gesproken fragment en de keyboardbijdrage van Håkon Vinje (proggy!) best fraai. Gelukkig is er als volgende het meer vertrouwde ‘Solar Will’. Hier zijn alle elementen die Enslaved subliem maken aanwezig: de gretige grunts van Grutle versus de cleane repliek van de anderen, een heerlijke gitaarsolo van Ice Dale die lekker vlamt en gewoon een superknap nummer dat de volle kwaliteit van de band eer aandoet. ‘Mountain’ is ook van dien aard. Kalme gitaren met devote cleane zang, plus het vintage geluid van mellotron zijn het uitgangspunt, om daarna tot een bonkend pleidooi te verworden. Uit alles blijkt trouwens het ontzag voor de natuur en sommige spacey teksten doen soms aan de belezenheid van een Vintersorg denken. Daarna slaat het experiment terug toe en deze keer zelfs vanuit de VS, meer bepaald de Blackfleet indianen uit Montana. Een zekere Kevin Kicking Woman vult ‘Spirit Helper’ met zijn etnische gezangen eh-a-hoo. Dat is wennen, al is de rustgevende, instrumentale omlijsting van de band weemoedig en mooi. Gelukkig is er dan nog 20 minuten Enslaved muziek die meer vertrouwd klinkt en ja, dat betekent weer superieur en kickend! De single ‘Tales Of Trees’ is een intense belevenis, gesublimeerd door keyboards en (deels) cleane zang. In de twee langere songs ‘Parting’ en ‘I Miðju’ musiceren de mannen op toerenhoog niveau. De ruwe zang kunnen we vergelijken met Ihsahn, de serene cleane zanglijnen doen me soms aan de diepe, warme stem van Dan Swanö (op ‘Crimson’) denken, het progressieve heeft Enslaved van Borknagar en Opeth en met Bathory is het vast allemaal begonnen. In elk geval is ‘Mið’ een gedurfd, vooruitstrevend album van een band die blijft verbazen.