Het toeval speelt een niet te onderschatten rol in het verloop van onze toekomst. Een oudere uitdrukking spreekt immers over ‘van het ene komt het andere’. Dat geldt ook voor het ontstaan van Grave Dance Company omstreeks 2023. Jack Frost’s zanger Phred Phinster had zijn stem verloren wegens kanker, zodat een allerlaatste show van de band niet kon doorgaan. Toen besloot Michelle Darkness (End Of Green) de Oostenrijkse doom en gloom band uit de brand te helpen, zodat dit laatste festijn alsnog kon plaatsvinden.

Dat bleef niet zonder gevolgen, al had niemand dit voorzien. Tussen de muzikanten van Jack Frost en Darkness ontstond een vriendschap die nu leidde tot samen songs schrijven. Bassist Kirk Kerker van End Of Green werd er nog bijgehaald om dit zestal te vervolledigen en na een EP is ‘Ruins’ het debuutalbum van Grave Dance Company.

De band speelt overwegend trage, duistere songs vol gitzwarte romantiek. Het is daar waar hun hart ligt en dat doen ze met volle overtuiging. De charmante diepe stem van Darkness zorgt voor een charismatisch kader, terwijl de gitaristen net dat gevoel weten te vangen wat briljante gitaarsolo’s onderscheidt van vakwerk. De recente single ‘Wild Ones’ is slepend mediumtempo en weet de toon te zetten. In songs als ‘The Devil’s Hour’ en ‘Give Myself Away’ zijn er incidenteel ook wat ruwere zanglijnen te horen. De gitaren hebben een Paradise Lost echo in het zwevende ‘The Loneliest Place’. ‘New Dawn Face’ is dan weer een knipoog naar ‘Isolation’ van Joy Division. In de afsluitende single ‘Where Are You Now’ komt men heel sensitief uit de hoek, maar het is prachtig. Invloeden die er duidelijk bovenop liggen: Type O’Negative en Paradise Lost. Dit is een tijdloze gothic rockplaat die het waard is om de komende herfst te koesteren. Deze nieuwe vonk heeft geleid tot een band die het meent en toch een eigen identiteit heeft en waar we hopelijk nog veel fraais van kunnen verwachten.