Met nummers als ‘Witching Hour’, ‘Evil In League With Satan’ en ‘Live Like An Angel, Die Like A Devil’ mocht nog eens extra duidelijk zijn wat Venom wilde presenteren. Cronos zei daarover; “we zagen hoe Black Sabbath ook duivels wilde overkomen maar dan vanuit het angstige oogpunt , wij doen het tegenovergestelde”

Was het eerste album al een goede introductie, het tweede album zou een impact hebben die zijn weerga lang niet zou kennen; ‘Black Metal’ liet een zwaardere sound horen met meer diversiteit. Dat de drie muzikanten muzikaal de wereld qua speeltalent niet zou veranderen was al snel duidelijk. Maar de intensiteit van met name de vocalen van Cronos en zijn logge basgeluid waren essentieel voor deze plaat. ‘Black Metal’, ‘Countess Bathory’, het enge ‘Buried Alive’ en het felle ‘Leave Me In Hell’, documenten die vele bands zou inspireren tot hetzelfde. Bathory en Hellhammer bijvoorbeeld, maar ook Metallica, Slayer en andere Speed en Thrash bands omarmden Venom als helden. Sterker nog; de titel van het album zou zelfs een geheel nieuw genre doen ontstaan, inderdaad; Black Metal.

Met ‘At War With Satan’, het derde album, nam Venom een gok door, zoals veel Prog Rock bands wel deden, één nummer op een hele plaatkant te zetten. Het werd een titelnummer van jewelste dat de strijd van goed tegen het kwaad belichtte als letterlijke oorlog. Het idee ervan kwam uit de hersenpan van Cronos, hij had er zelfs een heuse stage show voor bedacht, compleet met vliegende engelen en demonen. Het kwam er helaas niet van, ik had het wel graag willen aanschouwen.

Venom had in de begin jaren een sterke output, tussen albums door verschenen ook nog EP’s die net zo indrukwekkend waren (o.a. ‘Warhead’ en ‘Manitou

Cronos was met gitarist Mantas de muzikale koersbepaler. Met zijn ‘howls en growls’ in de nummers gaf hij zijn vocale prestaties nog meer cachet en was het alsof de duvel zelf tegen je sprak.

De carrière van Venom verliep nogal chaotisch na het vierde album ‘Possessed’, wat nog wel OK was, maar ook minder indruk maakte. Diverse line-up wisselingen en zelfs een een reünie met Mantas an Abaddon volgde waarmee Waldrock (1995) en Dynamo Open Air (1996) werden ge-headlined in ons kikkerlandje.

Conrad startte in 1990 zelfs een band onder die naam. Het eerste album ‘Dancing In The Fire’ was verrassend sterk, Conrad bleek zelfs wat te kunnen zingen in plaats van grommen en brullen. Helaas stierf die band een stille dood na het tweede, matige album ‘Rock ’n Roll Disease’. Er volgde nog een verzamelalbum met daarop ook nog wat Venom klassiekers opnieuw opgenomen waarmee hij aangaf nog wel de connectie te hebben.

Uiteindelijk werd hij de enige uit de originele line up in de band Venom, nadat gitarist Mantas zelf bij Conrad aan had gegeven geen verdere plannen met de band meer te hebben. Conrad pakte de draad op, wist nog 6 albums uit te brengen met ‘zijn’ waarvan ‘Into Oblivion’ nog van dit jaar is. Dat album was wat sterker dan de voorgangers al was er wel meer sleet op de stem van de ooit zo bezeten growler te horen.

En dan kwam op 1 oktober het totaal onverwachte nieuws dat hij is overleden, bekend gemaakt door zijn zoon Nathan. Toch weer een held heengegaan, het doet je toch wat.

Rest In Hell Cronos, rust zacht Conrad.