Dynamo Metalfest 2026 in IJssportcentrum, Eindhoven, zondag 16 augustus 2026
“Daar houd ik van, een artiest die ondanks dat het moeilijk is het publiek te overtuigen, dat toch voor elkaar krijgt“
Dag 3 van het jaarlijkse Eindhovense feestje Dynamo Metal Fest staat te beginnen. Om 11 uur zijn we weer paraat om om 11:20 uur de eerste band te aanschouwen. Ook vandaag is het aanbod breed, heftig en zeer interessant, met legendarische namen en de helden van een wat selecter publiek. En ook vandaag is een dag om niet snel te vergeten voor diegenen die erbij waren. Waaronder uw Lords natuurlijk.
2 oktober 2026 I Tekst: Perry Boleij I Foto’s: Hans Lievaart
Cwfen (Kink Distortion Stage)
Deze Heavy, Haunting, Doomgaze uit Glasgow is voor mij een nieuw. Zangeres van Coven, zoals de moeilijke naam uitgesproken moet worden, is Agnes Alder. Zij heeft in een interview met Kerrang gezegd dat ze niet sexy maar angstaanjagend wil zijn. Op sommige momenten is ze daar absoluut in geslaagd, met haar gezichtsbeschildering en ogen die door je heen prikken. De Schotse band is lekker heavy en traag, Agnes kan dan haar occulte dansjes doen. Ze bedankt ons dat we zo vroeg aanwezig zijn voor een metal breakfast, Die smaakt echt wel naar meer, want dit is behoorlijk goed. Het is een aangename muzikale verrassing. Het kwartet bestaat verder uit Mary Thomas Baker op bas, Guy DeNuit op gitaar en achtergrondzang, en Rӧs Ranquinn op drums. Hun debuutalbum is in 2025 uitgekomen en dat ‘Sorrows’ levert dan ook een paar hele mooie nummers. ‘Whispers’, ‘Reliks’ en het slot ‘Rite’ zijn een goed ontbijt.
Hyro The Hero (Main)
Hyro is een gruwelijk druk baasje. Hij rent op en neer en probeert ons meteen in beweging te krijgen. In eerste instantie denk ik nog “wat doet hij op een metal festival?”, maar naarmate de show vordert, komt er toch wel heavy muziek uit de speakers en is Hyro zelf een behoorlijke entertainer. Er zijn in ieder geval een hoop mensen die meezwaaien en -zingen. Ze staan voor de eerste keer op Nederlandse bodem en ik denk dat dat voor hen wel een aardige eerste show is in Holland. Hyron Louis Fenton j.r., zoals de frontman volledig heet, is geboren in Houston en vervolgens via Los Angeles in Frankrijk terecht gekomen. Zijn muziek kan omschreven worden als rapmetal, nu metal, en punkrap. Het is op het podium van Dynamo een leuk visueel spektakel en een heavy sound voor het oor. Al ik was in het begin niet echt onder de indruk, en met mij het aanwezige publiek, maar de rapper krijgt ons toch voor hem gewonnen. Daar houd ik van, een artiest die ondanks dat het moeilijk is het publiek te overtuigen, dat toch voor elkaar krijgt. Mooi dat hij die kans heeft gekregen. Hij voert een showtje op en maakt bijvoorbeeld gemaakt ruzie met zijn gitarist en duwt hem weg. Daarna hangt hij zijn microfoonkabel om de nek van zijn bassist.
‘Woodstock 99’ is voor het eerst live te horen en daarmee zet hij de toon. Iedereen moet zijn middelvinger in de lucht doen en “fuck you” roepen naar zijn buurman. Hij springt in het publiek en begint een moshpit en vervolgens een wall of death. Dan kan hij eigenlijk niet meer stuk en met snippets van ‘Break Stuff’ – Limb Bizkit, ‘Jump Around’- House Of Pain en ‘Killing In The Name’- Rage Against The Machine heeft ie iedereen te pakken.
Ronker (Kink Distortion Stage)
Een Vlaamse state of the art speednoise band, wat dat ook mag zijn. Het is in ieder geval een band die vanaf het begin het gaspedaal indrukt en het niet meer loslaat. Er gebeurt een hoop op het podium en voor je het weet zit je in een metal rollercoaster. Het publiek reageert hier geweldig op en creëert mosh- en circlepits. De Vlamingen zijn erg energiek en zijn zeer trots dat ze op Dynamo Metal Fest staan. Ze hebben er een jaar naar uitgekeken. Met nummers als ‘Golliath’ en ‘Disco Dust’ is het geinig om te zien wat er allemaal kan gebeuren bij een rockshow.
Kittie (Main)
Deze Canadese dames hebben een aardige geschiedenis opgebouwd. Hun eerste EP werd uitgebracht in 1998 en in 1999 werd hun eerste volledige album de wereld in geslingerd. Vanaf 2012 was het een beetje stil bij Kittie, maar in 2024 kwam het tot nu toe laatste album uit. Het is muzikaal wel goed, alleen een beetje een rommeltjej af en toe. Ik ken de muziek van de band eigenlijk niet zo goed, dus misschien ligt het daar aan. De stem van zangeres Morgan Lander is ruig, alleen er is zo goed als geen interactie met het publiek, dat is jammer. De mix staat niet helemaal lekker, waardoor de ritmesectie er behoorlijk in knalt en ze lijken er niet zo veel zin in te hebben. Drumster Mercedes zingt op de achtergrond mee, dat klinkt niet altijd even goed heb ik het gevoel. De show gaat zo door zonder er echt uit te springen.
Urne (Kink Distortion Stage)
Het vette gitaarwerk van deze band is al een lust voor het oor, de combinatie van cleane en brute zang zijn precies op die plekken waar je ze wil hebben en de passie die de heren uitstralen maakt het met de emotie een gaaf collectief. Zanger Joe Nelly is niet zo’n contactmaker, maar in dit geval is dat niet zo erg, want ze spreken met hun muziek en die is goed. De band is van trio naar kwartet gegaan door de toevoeging van een gitarist. In 2022 stonden ze ook op het festival en toen lieten ze al een goede indruk achter op mij. Met zeer heavy gitaren mooie tempowisselingen en een piano intro is de song ‘A Feast On Sorrow’ een perfect voorbeeld van de show van vandaag. Een prima optreden van deze Engelse band.
Death Angel (Main)
De huisband van Dynamo en Eindhoven als 2e thuis, dat is wel de omschrijving van deze Bay Area thrash band. Ik ben fan van de energie, muziek en commitment naar de fans van deze band. Zanger Mark Osegueda is het boegbeeld van hoe je een thrashshow moet hosten. De band begint voortvarend met ‘The Moth’, ‘The Dream Calls For Blood’ en hun laatste single ‘Cult Of The Used’. Dan gaan we een stukje terug in de tijd met een nummer van ‘Act III’, ‘Seemingly Endless Time’. Gitarist Ted Aguilar is 25 jaar bij de band en zijn eerste Europese show was in Eindhoven. Hij is samen met Rob Cavestany on fire. Mark heeft de kracht om mensen te overtuigen, een soort van motivational speaker. Hij heeft een heel verhaal en het komt erop neer dat je door moet zetten, ook als sommige mensen vinden dat je het niet moet doen. Hij vindt het fijn om de tour af te sluiten in zijn home away from home, Eindhoven. De band is vurig en dat heeft zijn effect op het publiek. Dit is hoe een metal show moet zijn. Mark wil graag afscheid nemen van Europa door de grootste mosh-circlepit te creëren die we ooit gezien hebben. Ik weet niet of dat ook gelukt is. Bassist Damien Sisson beantwoordt bijna elke devilhorns uit het publiek en heeft dan ook nog tijd om de ritmesectie superstrak te houden, samen met drummer Will Caroll. Met nummers als ‘Evil Priest’ en de afsluiter ‘Thrown To The Wolves’ is dit hele gave optreden aan zijn einde gekomen.
200 Stab Wounds (Kink Distortion Stage)
Deze band uit Cleveland Ohio speelt geen vernieuwend genre, maar hele dikke deathmetal. Scheurende gitaren, een brute strot en een strakke ritme sectie, dat zijn de dingen die gebeuren op het podium. 2 albums en een EP brachten ze tot nu toe uit. Nummers als ‘Masters Of Morbidity’, ‘Ride The Flatline’ en ‘Hands of Eternity’ passeren de revue en dat gaat met geweld. De stem van de zanger is gruwelijk bruut en goor, het gitaarwerk snel met vette breaks heavy langzame stukken. Het double bas werk van de drummer is strak en opvallend snel. Het publiek gaat lekker te keer in de pit. Na een half uurtje is het voor mij wel genoeg al mag het voor velen in het publiek wel langer duren.
Soulfly (Main)
Max Cavalera met zijn zoveelste band, die man kan niet goed stilzitten vermoed ik. De beste man heeft een onuitputtelijke energie en laat dat vaak ook zien op het podium. Zoon Zyon Cavalera drumt in de band, Chase Bryant bas, en Mike DeLeon is de gitarist. De mix van wereldmuziek en metal is populair, het veld staat overvol en de stofwolken reiken tot aan het centrum. ‘No Hope = No Fear’, ‘Prophecy’, en ‘Bleed’ zijn enkele voorbeelden van de songs die het stof doen opwaaien. Die laatste is speciaal voor zijn stiefzoon Dana, die op de dag van spelen precies 30 jaar geleden overleed door een auto ongeluk. Er wordt een klein manneke het podium opgeroepen, dit blijkt de andere stiefzoon van Max te zijn, Richie. Het optreden is rommelig en er gaat van alles fout, Max doet er alles aan om het in goede banen te leiden, maar dat lukt niet overal. Vorig jaar Nailbomb, dit jaar Soulfly, voor de Cavaleraliefhebbers een droom die uitkomt. De zanger laat het publiek “Ole ole ole Soulfly” zingen, een voetbal supporters song. Max heeft dan ook het voetbalshirt aan van Dynamo MetalFest.
Lowen (Kink Distortion Stage)
Deze is voor mij weer een onbekende: doom met Arabische klanken en sferen, ik ben benieuwd. Mij valt meteen de strenge blik van zangeres Nina Saeidi op. Muzikaal staat het als een huis, maar de zangeres klinkt soms niet helemaal zuiver. Dat is op zich jammer, want het is wel een mooie act. Mysterieus, met een soort van rituelen. Na wat onderzoek blijkt het Iranese mythologie te zijn, waar ze onder andere over zingt. Het mooie, trage en het hele vette snellere gitaarwerk is gaaf. Maar door de bezwerende zang van Nina Wordt het na een paar nummers wel een beetje saai, er zou iets meer variatie in mogen zitten.
Testament (Main)
De tweede Bay Area thrashband van vandaag is in 1983 opgericht als Legacy en later in 1986 als Testament verdergegaan. In 1987 komt het eerste album ‘The Legacy’ uit om de beginnaam te eren, dit is ook het jaar waarin ze voor het eerst in Eindhoven spelen. Dit album komt pas in het slot van de show aan bod, met ‘First Strike Is Deadly’ en ‘Over The Wall’. We worden begroet door een gigantische skull met slangen op de achtergrond. Zanger Chuck Billy maakt meteen vrienden door rolletjes t-shirts in het publiek te gooien. Testament vind ik eigenlijk altijd goed, de stabiele zang en performance van Chuck, de gitaartandem die al een eeuwigheid samenspeelt Eric Peterson en Alex Skolnick. En natuurlijk bassist Steve DiGiorgio, enig redelijk nieuw lid is drummer Chris Dovas, die ook alweer voor het derde jaar achter de drumkit zit voor Testament. Het vorig jaar uitgekomen album ‘Para Bellum’ wordt met 3 nummers uitgelicht ‘Infanticide A.I.’, ‘Shadow People’, en het geweldige ‘Nature Of The Beast’, met zijn dubbele gitaarsound. Het afsluitende ‘Over The Wall’ wordt luidkeels meegezongen en brengt behoorlijk wat beweging op het veld. Een goede en degelijke show, zoals we van deze band gewend zijn.
Filth (Kink Distortion Stage)
Deze deathcore-rap uit North Carolina zet in een paar seconden een muur van geluid neer… daar wordt je akelig van. Wat een stem heeft de imposante zanger Dustin Mitchel, het klinkt wel zo ontzettend goor en hij creëert geluiden, dat kun je je bijna niet voorstellen. Naast hun eigen nummers komt er ook een cover van Limp Bizkit’s ‘Rollin’ voorbij en dan gaat het helemaal los, mooi om te zien. De combinatie van hiphop beats en die verwoestende stem is aan mij niet bestemd, maar het publiek vind het geweldig.
Godsmack (Main)
De Amerikaanse band heeft wat aderlatingen moeten doen, drummer Shannon Larkin en gitarist Tony Rombola hebben de band verlaten. De ervaren Sam Koltun staat nu als gitarist op het podium en ex Dream Theater drummer Mike Mangini heeft de drumkit overgenomen. De band begint met het titelnummer van het album ‘When Legends Rise’ en daar komt ook nog ‘Bulletproof’ vanaf. Het klinkt raar, maar de hardrock van de band uit Massachusetts is een soort rustpuntje tussen al het geweld van vandaag. Alleen maar hard gaat ook een keer verzadigen, tenslotte. Ze staan bekend om hun energieke optredens, maar vandaag is het eigenlijk een beetje mat. De interactie is er wel, maar komt niet overtuigend over. Wat wel overtuigt, is het muzikale aspect en qua stem is zanger Sully een stabiele factor dus dat zit wel goed. De backdrop laat alleen het brandende logo of de naam zien, daar had wel meer in gezeten. Er is weliswaar een pit, die de zanger graag in beweging wil houden, dus is er ook niet veel tijd voor geouwehoer. Het was goed maar ik had er persoonlijk meer van verwacht.
Sanguisugabogg (Kink Distortion Stage)
De Afsluiter van het 2e podium is de slam death metal Sanguisugabogg formatie uit Columbus Ohio. Dit is gruwelijke brute muziek. Zanger Devin Swank klinkt als een holbewoner ( zoals ik me die voorstel dan), drummer Cody Davidson speelt tegenwoordig gitaar en Drew Arnold bas, drummer Eric Morotti heeft de drumkit overgenomen. Het allesverwoestende geluid wat deze heren produceren zorgt ook weer voor gigantische stofwolken. Met drie albums op zak krijgen we een mooie bloemlezing van hun discografie. ‘Rotten Entanglement’ is het openingsnummer. Bij ‘Skin Cushion’ krijgt een crowdsurfer het voor elkaar om op het podium terecht te komen en voordat de vangploeg kan ingrijpen springt hij al van het podium. De show eindigt met een flinke wall of death.
In Flames (Main)
De Zweedse band mag het festival wederom afsluiten, we weten dat deze heren een goede show neer kunnen zetten. En met 14 albums is er genoeg materiaal om er variatie in te brengen. 9 albums komen aan bod, we beginnen met ‘Colony’ van het gelijknamige album uit 1999. ‘Foregone’ en ‘A Sense Of Purpose’ leveren allebei 3 nummers. Voor dat ze het nummer ‘Artifacts Of The Black Rain’ inzetten, zegt zanger Anders Friden, “we gaan 30 jaar terug in de tijd met het album ‘The Jester Race’. Als je die nog niet hebt ben je stom”.
Muzikaal is het vet, maar Anders lijkt ergens last van te hebben, hij heeft regelmatig een pauze nodig en kapt zijn lange uithalen eerder af. Misschien is hij wel verkouden wie zal het zeggen. De gitaristen Bjӧrn Gelotte en Chris Broderick (ex Megadeth) zijn goed op dreef en vermaken ons met formidabel gitaarwerk. Anders geeft ook nog een motivatiespeech, waarin hij aangeeft dat hij 14 was toen hij naar Testament live in Eindhoven luisterde en hij staat nu op hetzelfde podium, hoe gaaf is dat? Moraal van het verhaal is eigenlijk dat als je een droom hebt, je alles moet doen om die te realiseren. De geweldige muziek wordt ondersteund door een indrukwekkende lichtshow.
Met ‘Take This Life’ van het album ’Come Clarity’ uit 2006 komt er een eind het laatste optreden van de zondag en van het hele festival. Ik heb 3 dagen genoten met bands die me terugvoerde naar eind jaren tachtig en met nieuwe ontdekkingen. Het is mooi dat Dynamo Metal Fest vasthoudt aan dat stramien: de oudere bands vieren hun zoveeljarig bestaan van een album of het is zoveel jaar geleden dat ze in Eindhoven op het podium stonden en het festival geeft de nieuwere iets onbekendere bands een kans om zich te laten zien, een gaaf concept.
De setlist van vanavond:
- Colony
- Deliver Us
- Voices
- In The Dark
- Meet Your Maker
- The Chosen Pessimist
- Cloud Connected
- Artifacts Of The Black Rain
- Only For The Weak
- Foregone Pt. 2
- Alias
- The Mirror’s Truth
- I Am Above
- Take This Life
Social media