Vier jaar zijn voorbijgevlogen sinds we ons bogen over het vorige album ‘Urfader’ van de Zweedse folk metal band Grimner. De band heeft echter allerminst stilgezeten. Wel is de helft van het zestal vervangen, zo blijkt wanneer we even vergelijken. Aan het roer staat nog steeds zanger/gitarist Ted Sjulmark die we eveneens kennen van King Of Asgard, maar opmerkelijk is de terugkeer van Marcus Asplund Brattberg (ook zang en (ritme) gitaar). Het wordt duimen en vingers aflikken qua variabele zang en gitaarwerk, dat staat vast! Verder brengt een nieuwe ritmesectie – bestaande uit de broers Axel (bas) en Anton (drums) Elowson – nieuw leven in de brouwerij.

‘Stormvingar’ is een erg levendig album, je merkt dat de heren – ook keyboardspeler Kristoffer Kullberg en fluitist Johan Rydberg – een nieuw élan gevonden hebben en een uitgelaten werkstuk gemaakt hebben. De melodieuze death metal met heel veel folk invloeden heeft altijd raakvlakken gehad met (vooral) Månegarm en Finntroll en ook nu blijft Grimner bij die typisch Zweedse folk, inclusief teksten in het Zweeds. Dat maakt het net wat meer authentiek, al wordt meezingen lastig.

De tien eigen composities zijn allen zo rond de vijf à zes minuten lang en bieden plaats aan boeiende wendingen en sferen. Daar houden we van, want zo blijf je bij de les. Naast de harsh vocalen – als een woeste Viking zeg maar – is er veel cleane zang en ook stoere samenzang. De uptempo songs houden de vaart er flink in, maar zelfs dan is er in songs als ‘De Kom Från Norr’ of het van ‘oh oh oh’ zang en tribal drums voorziene ‘Ombergs Brud’ een vleugje weemoed te bespeuren. Passages met piano en/of strijkers vormen een incidentele break in enkele nummers, maar filmisch en waardig vangt ‘Völvans Spådom’ aan. In deze mediumtempo song vinden we de meeste Finntroll invloeden. Anderzijds is het hups galopperende ‘Runstenen’ de meest catchy track. Het is dan ook geen wonder dat dit één van de vier singles is waarvoor men een verzorgde videoclip gemaakt heeft. Met beelden over de Vikings uiteraard. Hier en daar horen we zelfs een vleugje black in de zang, maar bovenal weet men te illustreren hoe een interessant, afwisselend en behoorlijk ernstig Viking metal album hoort te zijn. Dit met net nog wat meer vurigheid dan voordien.