Sinds The Eternal getekend is door RPM en in 2024 het verbluffend begeesterde ‘Skinwalker’ uitbracht, is er veel ontluikende inspiratie en muzikale activiteit te melden bij Mark Kelson en co. Begin dit jaar konden we al genieten van de EP ‘Celestial’ als toemaatje van ‘Skinwalker’, en nu, in de herfst is er het achtste studioalbum ‘Obscured Horizons’ met negen nieuwe composities. Vlak na de release van het nieuwe werk kon The Eternal al een Australische tournee met Amorphis vervoegen, om de verduisterde horizonten te laten opklaren.

Zo wonderlijk is de affiche voor deze Australische tournee trouwens niet, want buiten de Australische muzikanten Mark Kelson (zang, gitaar, productie) en sologitarist Richie Poate bestaat de band uit twee Finse leden met banden in Amorphis: drummer Jan Rechberger (speelt er nog in en is dus aan een dubbele taak bezig) en bassist Niclas Etelävuori. De songs op ‘Obscured Horizons’ hebben de stijl van de band nog verfijnd en nieuwe elementen toegevoegd. In de melancholie herken je nog het doom metal verleden van Cryptal Darkness, de progressieve invloeden zorgen voor variatie en vernuftige breaks, als toetje is een verregaande catchiness die debet is aan de gothic scene. Kelson is een liefhebber van de gothic/doomc uit de jaren negentig, iets dat steeds aanwezig is in zijn werk.

De nummers zijn korter van stof dan op ‘Skinwalker’. Ze flirten met de essentie van deze melodieuze duistere metal waar ze voor staan. De intensiteit van de emoties is echter gebleven, want aan ’s mans teksten heb je echt iets. Op ‘Obscured Horizons’ draait het allemaal rond worstelen met jezelf, alle dingen die je klaarheid vertroebelen uit het leven bannen en alzo een staat van tevredenheid bereiken. De vier eerste nummers waren allemaal singles en vormen samen een overzicht van wat The Eternal zoal te bieden heeft. Opener ‘Lament For The Hollow’ bezorgt je kippenvel met zijn tragisch lead gitaarspel, een stug ritme ondersteunt dit. Niet alleen de cleane zang van Kelson, ook de verzorgde achtergrondzang in de songs verdient een extra pluim. Dit is een monumentaal nummer. De vlotte, gotische zijde van The Eternal komt aan bod in ‘Existing To Expire’, verrijkt met prominent basspel van Niclas. De kwetsbare, weemoedige sound van The Eternal wordt vertegenwoordigd door het sprankelend aanvangende ‘Colours Fade’. De sensitieve zang is aangrijpend en emotioneel, de samenzang in het refrein maakt het luchtiger. Muzikanten op gitaar en synth kunnen eens lekker los gaan in soleerwerk tijdens het uptempo ‘Harmony Breaks’, maar de zang is weer erg gevoelig. Dat wordt trouwens nog meer subliem in ‘I’ve Seen The Dream’ met zijn bluesy gitaarwerk en breekbare zang. Een ietwat langere song als ‘Liminality’ heeft dan weer ruimte voor dramatiek en verschillende stemmingen. Je blijft interessante dingen ontdekken bij iedere luisterbeurt en dat is mede de sterkte van deze plaat. Ook ‘Awaken’ is zo’n song die je diep raakt en tijdloos is. Afscheid nemen van je herinneringen om een frisse start te kunnen maken, vraagt moed en doorzettingsvermogen. Dat gevoel is schrijnend diepgaand verwerkt in ‘Awaken’. The Eternal bewijst met ‘Obscured Horizons’ dat de diepgang van het materiaal er niet minder op geworden is door de grotere productiviteit. Alleen integere, getalenteerde muzikanten zijn daartoe in staat.