Schandmaul wordt wel eens – tot onze schande – over het hoofd gezien in de metalpers buiten Duitsland, want ze spelen eerder Middeleeuwse folk rock dan metal. Ze horen in het rijtje waar ook Subway To Sally, In Extremo en Letzte Instanz thuishoren. Nochtans zijn het sfeervolle shows die ze vanaf de nullies op Duitse festivals brachten en oogsten ze heel wat succes bij onze oosterburen. Op elk album staan wel enkele singles die gegarandeerd de hitlijsten bestormen.

De band uit München is al sinds 1998 bezig en is anno 2026 toe aan het twaalfde studioalbum. Voorgangers waren ‘Artus’ en ‘Knüppel Aus Dem Sack’. De band is een paar moeilijke jaren doorgesparteld en komt herboren uit de strijd. ‘Sternensegler’ – dat betekent letterlijk ‘sterrenzeeman’ of breder ‘een reiziger tussen de sterren’ en dat wordt ook gereflecteerd in het mooie artwork. – is het eerste album met nieuwe zanger Till Herence. Niet dat de vorige frontman in de mist verdwenen is, want hij hoort nog bij de band, maar nu als muzikant. Schandmaul telt nu zeven leden, waarvan velen van hen folkinstrumenten zoals viool, draailier, fluit, accordeon, luit, banjo en doedelzak spelen. Dit wordt op een bijzonder knappe manier in de songs verwerkt.

De band heeft elf nieuwe songs voor ons klaarliggen. Ze worden verhalend in de Duitse taal door Till Herence ingezongen met een warmhartige stem. We bevinden ons even terug in de Schotse Hooglanden bij de weemoedige doedelzak die ‘Nimm Alles Mit’ inleidt. Smooth rockend heeft deze song fraaie folk melodieën met uit het leven gegrepen tekst. Ook in het titelnummer zit een aangename portie weemoed.’Beide Füsse In Der Luft’ toont de ietwat hardere kant van de band met geëxciteerde zang. Ook de achtergrondzang is tot in de puntjes verzorgd, luister maar naar ‘Flagge’, ook hoe de viool swingt in dit politieke statement voor diversiteit. Met de beschouwend gezongen ballade ‘Nosferatu’ en ‘Wo Sprache Aufhört’ zal men vast weer de hitlijsten bestormen. Bovenal weet de band het momentum vast te houden met uitnodigend rockende songs als – een poosje geleden de eerste single met de nieuwe zanger – ‘In Der Hand’ en het meezingrefrein van ‘An Beiden Enden’. Het is echter in het kalm verhalende ‘Lass Nicht Los’ en de liefdesballade ‘Trag Dich’ dat de band echt schittert. Bovendien – als klap op de vuurpijl – hebben ze een epische afsluiter in ‘Zwei Raben’ die alles overtreft. Waarom? Vanwege de schitterende gitaarsolo waarin Martin Duckstein zich minutenlang mag uitleven! Het begint romantisch als een duet tussen Herence en zangeres Laura Fella van de band Faun, maar daarna wordt dit een knaller van jewelste! Helemaal anders dan de rest, zo’n finale hadden we niet verwacht! Over Middeleeuwse folk markten gesproken… deze band is van alle markten thuis en probeert nog steeds nieuwe zaken. Wat mij betreft, dit album is een geslaagd startsein voor een nieuwe richting, zonder te veel af te wijken van hun oorspronkelijk geluid.