Dynamo Metalfest 2026 in IJssportcentrum, Eindhoven, zaterdag 15 augustus 2026
“want wat was dit een feest voor het oor“
Dynamo Metal Fest is ondertussen een dag onderweg en gisteren was het al genieten. Vandaag hebben we 14 bands op het programma staan, waarvan ik enkele nog niet echt goed ken, dus ik ben razend benieuwd wat er muzikaal nog voor een verrassingen komen. Aan de line-up zal het wederom niet liggen, met weer een breed scala aan bands, met genoeg verrassingen voor oog en oor.
2 oktober 2026 I Tekst: Perry Boleij I Foto’s: Hans Lievaart
Vandaag zijn er 14 bands te bewonderen in het Ijssportcentrum.
We gaan beginnen met de winnaar van de Dynamo bandbattle.
Damnation (Kink Distortion Stage)
Deze jonge mannen uit Noord-Holland hebben dus de bandbattle gewonnen en mogen het festival op de zaterdag openen. De muziek die ze maken is oldschool death metal, en daarmee gaan ze vandaag proberen iedereen wakker te schudden. Vanaf de eerste toon is het al duidelijk dat dat wel gaat lukken. De jonkies stralen een energie uit die zeer aanstekelijk is en ze krijgen daardoor ook meteen de eerste moshpits en circlepits voor elkaar. De inspiratie komt van bands als Pantera, Lamb Of God, en Death, maar ook Possessed, Kiss, en Metallica. En met hun debuutplaat op zak ‘Reign Of The Undead’ is er voor een half uurtje genoeg eigen materiaal te spelen en dat doen ze dan ook met overtuiging. Als ik eerlijk ben, hoor ik vooral Death en Possessed terug, want gas terug nemen is er niet echt bij. Al met al een fijn bandje om wakker mee te worden.
The Cost (Main)
Deze voor mij onbekende band heeft een bekende in de gelederen, de drummer heet El Estepario Siberiano, oftewel Jorge Garrido. Hij staat met filmpjes op YouTube waar hij bijvoorbeeld met 1 hand een onmogelijk stuk razendsnel drumt. Hij mag een ware YouTubesensatie genoemd worden. Zanger-gitarist Peter Connolly en bassist Chris Attwell maken het muzikale trio compleet. De muziek die ze maken is een technische heavy metal en die klinkt mij goed in de oren. Het podium is weer zonder catwalk, wat ik persoonlijk fijner vind. Peter zegt dat de vader van de bassist ook in het publiek staat, dus dat we een klein beetje op moeten passen. Later zien we diezelfde vader crowdsurfen. De bassist staat veel nummers lekker te slappen, dat klinkt wel vet. We worden qua muziek een beetje op en neer geslingerd: het ene nummer is heavy en snel en andere nummers gaan weer rustiger, maar altijd goed en technisch. Het 2e nummer ‘Her Eyes’ is met gastzang van Serj Tankian van System Of A Down, maar helaas, die is er niet. Bij het laatste nummer ‘Not For Me’ komt er een circlepit tot groot plezier van de band. Een verrassende leuke band tussen het vele geweld dat we vandaag gaan krijgen.
Tailgunner (Kink Distortion Stage)
Deze Engelse band gaat terug naar de heavy metal van de jaren ’80 in alles, sound, kleding en de performance. Het is aardig over de top, maar wel een genot om te zien en horen, want de heren zijn behoorlijk energiek en spelen het dak eraf, als dat er was, uiteraard. Zanger Graig Cairns is een druk baasje op het podium en er komen wat leuke choreografieën voorbij. Heel leuk om te zien. Zanger Graig zegt dat hij gehoord heeft dat dit “the place to be is for Heavy Metal, so raise your fists we are counting on you”. En dat kunnen ze want er wordt vollop gemoshd en we zien verschillende circlepits. Zo weer even terug geweest naar de tijd dat ik metalhead begon te worden, heerlijk.
Fit For An Authopsy (Main)
Als de mannen van deze band beginnen te spelen is er meteen beweging in het publiek. De Amerikanen spelen het populaire deathcore en doen dat zeer degelijk en behoorlijk strak, met vette breaks. Het is mooi om te zien hoe gevarieerd het publiek is op de kunstijsbaan tijdens dit weekend. De band bestaat uit Joe Bodolato, met een hele vette strot, Pat Sheridan op gitaar, Tim Howley ook op gitaar, Peter Spinazola op bas en op drums Josean Orta. Dit is wel een bandje dat letterlijk stof doet op waaien. Met nummers als ‘A Higher level Of Hate’, ‘Heads will Hang’, en het brute ‘Hostage’ pakken ons als publiek flink bij de strot en laten ons pas los na het laatste nummer ‘Far From Heaven’ en daarmee eindigt een strakke deathcore show.
Necrot ( Kink Distortion Stage)
Bij Necrot uit Oakland USA zou je de term teringherrie kunnen gebruiken. De death metal die deze heren maken is allesverwoestend, maar daar zijn ze dan ook wel goed in. Sorry, maar voor mij is het inderdaad teringherrie, maar aan de stofwolken te zien gaan er genoeg mensen in de circlepit te keer. En er is dus genoeg publiek voor, het veld staat goed vol. Ik hou het niet vol tot het einde van de show, en maak van de gelegenheid gebruik aan de innerlijke mens te denken. Maar ook bij de eettent hoor ik dat het nog flink galmt in de buitenring.
Overkill (Main)
Toch wel één van mijn favoriete bandjes voor vandaag. Overkill bestaat vanaf 1980, maar is echt actief vanaf 1984, dus deze thrashmetal veteranen hebben wel wat ervaring om een publiek te bespelen. Bobby ‘Blitz’ Ellsworth is daar de aangewezen persoon voor. De zanger spreekt zelfs enkele zinnen in het Nederlands. Dat is altijd leuk. Bobby en bassist D.D. Verni zijn allebei vanaf het begin bij de band.
Die laatste slaat deze tour over en wordt vervangen door Christian Olde Wolbers (ex Fear Factory). Gitarist Dave Linsk is er vanaf 2000 bij en drummer Jason Bittner vanaf 2017, waar tegenwoordig ex Venom nc drummer Jeramie Kling zit. ‘Scorched’ en ‘The Surgeon’ komen van het album uit 2023, verder komen er een hoop klassiekers voorbij zoals ‘Rotten To The Core’, ‘Hello From The Gutter’, en de meezinger ‘Fuck You’. Bobby gaat bij de instrumentale stukken even uitpuffen achter een speaker, met 67 jaar is hij ook echt wel een veteraan. Knap dat je dan nog zo intensief op een podium kunt staan. Zoals ik eigenlijk al zei, het is een feest van herkenning, dit is de muziek waar ik volwassen mee ben geworden ( als je mij volwassen mag noemen). Een hele fijne 45 minuten zijn dan ook zo voorbij.
Employed To Serve (Kink Distortion Stage)
Dit bandje heb ik nu een paar keer gezien en muzikaal is dit echt vet. De eerste keer dat ik ze zag was zangeres Justine Jones nog niet zo stabiel qua stem, maar nu staat ze op het podium of het van haar is. Haar brute stem gaat door merg en been en haar cleane zang is zuiver. Gitarist Sammy Urwin hij ondersteunt Justine met de cleane zang, David Porter speelt ook gitaar, Nathan Pryor bas, en Casey McHale drums. De Engelse heren en dame zijn begonnen in 2011 en hebben sindsdien 5 albums uitgebracht. Als je die langs elkaar legt, zit er echt progressie in en ze zoeken iedere keer weer nieuwe stijlen binnen de metalcore op. Ik moet wel zeggen dat op een gegeven moment de aandacht verslapt en het minder interessant wordt, muzikaal blijft het onveranderd goed maar zangeres Justine brengt toch niet genoeg vuur om het publiek te entertainen.
Bleed From Within (Main)
Deze Schotse band is razend populair en laat ook meteen zien waarom dat is. Ze rauzen er meteen op los en leggen het vuur aan onze schenen. Zanger Scott Kennedy heeft een kilt aan, die speciaal voor zijn family is ontworpen en brult zijn teksten het veld op. Het publiek zingt of brult alles mee en de frontman zorgt ook dat we in beweging blijven. Ali Richardson is het beest achter de drumkit, Craig Gowans en Steven Jones zijn de gitaristen, Davie Provan is de bassist. De band richt zich vooral op 3 albums de 3 laatste albums wel te verstaan.
‘Fracture’, ‘Shrine’, en ‘Zenith’ en bij de titelsong van dat laatste album gaat het meteen los. De catwalk wordt veelvoudig gebruikt er is een hoop vuur. De zanger zegt dat dit de laatste show van de tour is en dat we wel wat beter ons best mogen doen voor een waardig einde van de tour. Nummers als ‘Pathfinder’ en ‘I’m Damnation’ met zijn heerlijke groove zijn mooie voorbeelden van hoe deze show verloopt. Het is wel even een andere show als in 2023, toen ze ook al hier in de kunstijsbaan stonden; een stuk vollediger, qua aankleding maar ook de show is beter.
Castle Rat (Kink Distortion Stage)
Dit is een Amerikaanse doom metal band, met een theatraal middeleeuws thema. De zangeres en gitariste Riley Pinkerton is the Rat Queen en de rest van de band zijn haar ondergeschikten. Franco Vittore (The Count) gitaar en achtergrondzang, Charles Rudell (The Plague Doctor) bas, Joshua Strmic ( The Druid) drums. De doom die ze spelen klinkt lekker het theater eromheen is niet zozeer aan mij besteed, maar ik snap dat je je moet onderscheiden als band. Ik denk dat je beter gewoon hele goede muziek kan, dan komen de fans vanzelf. Maar misschien zie ik dat verkeerd.
De zangeres staat zowat in haar blote kont op het podium. Dat vind ik prima, maar muzikaal is het goed genoeg zonder de verkleedpartij. Riley zit helemaal in haar rol als Rat Queen en bezweert ons met haar zang. Er is ook nog een Rat Reaperess die het podium opkomt met een performance. Dit is Madeline Wright, danseres van beroep. Twee albums zijn er tot nu toe uitgebracht ‘Into The Realm’, en ‘The Bestiary’. De zangeres is gedurende de show wisselend van kwaliteit, met een paar positieve uitschieters, de doom van de band heeft een uniek karakter en dat is dan wel weer gaaf om te horen.
Primus (Main)
Eén van de vreemdeed eenden in de bijt is Primus, je houd hier van of echt niet. I love this, vanaf hun eerste album ‘Suck On This’ uit 1990 ben ik liefhebber van deze weirdos. Les Claypool, bassist, zanger en drijvende kracht achter dit trio is geniaal maar ook heel raar. Larry Lalonde is gitarist en natuurlijk de vroegere snarenplukker van Possessed. Er staat iemand in het publiek met een shirt van de deathmetal band en Les maakt daar ook een opmerking over. Larry Lalonde en Les Claypool hebben met Primus al eerder op het podium gestaan in Eindhoven, in 1991 om precies te zijn en toen maakte larry Lalonde rare bewegingen iedere keer als hij dicht bij de microfoon kwam, vertelt Les Claypool. Wat bleek achteraf, de microfoon stond onder stroom.
10 nummers worden er gespeeld van 4 albums en een EP, ‘Pork Soda’ is vertegenwoordigd met 3 nummers waarvan de bekendste ‘My Name Is Mud’ is. ‘Too Many Puppies’ en het titelnummer komen van ‘Frizzle Fry’, ‘Sailing The Seas Of Cheese’ dat dit jaar 35 jaar bestaat levert het 1e nummer ‘That Damned Blue Collar Tweekers’ en het laatste nummer van de show ‘Jerry Was A Race Car Driver’, 2 geweldige nummers. ‘Antipop’ komt van het gelijknamige ‘The Antipop’ en dan krijgen we in het midden van de show nog een bonus met ‘Holy Diver’ van Dio met op zang Mark Osegueda van Death Angel en Kerry King. Dat nummer wordt luidkeels meegezongen. Het is voor mij een geweldig optreden, met de virtuositeit van Les op zijn bas, de funky gitaar van Larry en het gave bijna jazzachtige drumwerk van John Hoffman die in 2025 zijn debuut voor de band maakte. Dit na een open auditie, waarbij hij gekozen werd uit 6000 inschrijvingen. Als ze het laatste nummer gespeeld hebben, lopen ze zonder iets te zeggen van het podium af, ons beduusd achterlatend, want wat was dit een feest voor het oor.
Insanity Alert (Kink Distortion Stage)
Deze crossover thrash band is een beetje maf. Een paar nummers die ze spelen zijn parodieën op bekende songs, zoals ‘Moshemian Thrashody’, en ‘Run To The Pit’. Het is een groot feest op het podium en daarlangs; er is een flinke moshpit en er zijn circlepits. De omgeving van de kunstijsbaan zal wel denken “wat gebeurt daar nu weer, stierengevechten?”, want er is een gruwelijke stofwolk die opstijgt vanuit de ijsbaan. De Oostenrijkse mannen doen waar ze goed in zijn, de boel op zijn kop zetten. De zanger komt met een hoop bordjes met teksten erop waaronder, ‘Fuck Nzs’, ‘Mosh’, ‘Fuck This Shit’, ‘Run To The Hills’, en ‘Dynamo Gvd’ die bordjes vliegen door de lucht, samen met strandballen en een opblaaskrokodil. Ze nemen zichzelf niet heel serieus, maar het is serieus wel goed wat ze laten horen. De ene kraker na de andere passeert de revue en we kunnen daarna onder de douche want echt fris is niemand meer.
Slaughter To Prevail (Main)
Deze Russen die hun basis in Florida hebben maken deathcore. Het podium is imposant aangekleed, met een gigantische aanvallende beer (symbool van Rusland, red) achter het drumstel en zoals we deze gemaskerde heren kennen gaan ze explosief te werk, de agressiviteit straalt er van af. Zanger Alex Terrible spoort ons meteen aan tot beweging. Hij heeft ook een wijze les, “If you wanna change the world, first look at yourself”. ‘Bonebreaker’ is de eerste song die ze op ons afvuren.
De populaire band laat even zien waarom ze zo veel aanhangers hebben, potverdorie wat een energie straalt er van het podium af. Gaaf om te zien hoe de brulboei iedereen inpakt, zeker als hij zijn masker afzet durf je eigenlijk geen nee te zeggen tegen deze imposante krachtpatser. Gitarist Jack Simons is de enige Brit in de gelederen, de rest is volledig Russisch.
Het veld wordt een grote stofboel, want stilstaan kan eigenlijk niet tijdens deze brute kracht, wat een overtuiging. Nummers als ‘Viking’, ‘Demolisher’ en het laatste nummer van hun tour ‘Behelit’ worden zo vet neergezet dat je als metal liefhebber wel overtuigd moet zijn. Als Alex zonder microfoon zijn stembanden test, dan moet je toch respect krijgen voor deze band.
Self Deception (Kink Distortion Stage)
We beginnen met de intro van een avonturenfilm en daarna gaan we los. De band Self Deception is van Zweedse komaf en heeft een hoop vuur meegebracht, zowel letterlijk als figuurlijk. Het is voor mij een onbekende, maar ik ben verrast door de energie en het geluid van deze band. Het is een soort metalcore, met poppy tussenstukken, zoals ze het zelf noemen “Pop and Core” of “Octane Core”.
Ze mogen de Kink Distortion stage afsluiten en dat is voor een relatief onbekende band een behoorlijke opdracht. Maar ze gaan er vol voor en het lukt ze heel snel om het publiek voor zich te winnen dus het feest is begonnen. Het laatst uitgekomen album ‘One Of Us’ krijgt de meeste aandacht en nummers als ‘Time’s Up’, ‘The Wedding’ en het titelnummer van die plaat doen het goed en laten ons los gaan. Bij bijvoorbeeld ‘Hell And Back’ horen we hoe goed zanger Andreas Clark zijn cleane stem is en als het eind gekomen is met ‘Fight Fire With Gasoline’ ben ik tevreden met deze waardige afsluiter van dit podium.
Lamb Of God (Main)
Deze Amerikanen zijn bekenden op het Eindhovens podium. Een paar jaar geleden stonden ze nog als één een na laatste voor Kreator, nu dus als terechte headliner. De eerste 3 nummers komen van oudere albums ‘Ruin’, ‘Laid To Rest’ en ‘Now You’ve Got Something To Die For’ zijn al heerlijke vette songs, waardoor we al lekker in de groove zitten. Van het nieuwe album ‘Into Oblivion’ komt het titelnummer, ‘Blunt Force Blues’ en ‘Parasocial Christ’. Het podium is in de stijl van het laatste album en de heren uit Richmond, Virginia bewijzen dat ze headliner waardig zijn. Met ‘Walk With Me In Hell’ schreeuwen een hoop mensen de tekst mee. De torenhoge vlammen komen bijna boven het podium uit en zanger Randy Blythe gaat zoals gewoonlijk behoorlijk ‘zenuwachtig’ over het podium. De vurige gitaren van Mark Morton en Willie Adler, de bonkende bas van John Campbell en de superstrakke drumpartijen van Art Cruz maakt het een vette show, ze doen niks nieuws maar wat ze doen is wel kei vet. Met ‘Memento Mori’ en ‘Redneck’ komt deze mooie dag tot een einde.
De setlist van vanavond:
Lamb Of God
- Ruin
- Laid To Rest
- Now You’ve Got Something To Die For
- Into Oblivion
- Resurrection Man
- Grace
- Blunt Force Blues
- 512
- Walk With Me In Hell
- Parasocial Christ
- Omerta
- Hourglass
- Memento Mori
- Redneck
Social media