De hoofdact The Black Crows ken ik vooral van hun 1^e twee albums en die hebben een onuitwisbare indruk op mij gemaakt. Vandaar ook dat ik vanavond in de 013 aanwezig ben, bij een band die misschien op het eerste gezicht wat atypisch is op een platform als dit. Eerst komt de bekendste tatoeëerder van ons land, Henk Schiffmacher, het podium op om The Black Crowes aan te kondigen. De band bestaat uit de gebroeders Chris en Rich Robinson zang en gitaar, Erik Deutsch keyboard,

Mark ‘Muddy’ Dutton bas, Cully Symington drums, Nico Bereciartua gitaar en dan staan er nog 2 dames op het podium die Chris geweldig ondersteunen, MacKenzie Adams en Lesley Grant.

De band begint met ‘Remedy’ en daarmee is voor mij al de toon gezet, dit wordt een mooie avond. Chris is goed bij stem en is helemaal hyper, en zegt “dit was een oudje nu krijgen we een nieuwe” en dat wordt dan ‘It’s Like That’ van het laatste album ‘A Pound Of Feathers’ ingezet.

Dan gaan we 2 jaar terug naar 2024 met het nummer ‘Rats And Clowns’, daarna gaan we weer naar mijn favoriete 2 albums uit de jaren ’90 ‘Shake Your Money Maker’ en ‘The Southern Harmony And Musical Companion’, ‘Jealous Again’ en ‘Hotel Illness’ zijn die nummers. Wat een soul heeft deze band, de 2 laatstgenoemde albums zijn de hofleveranciers van deze avond en daar kan ik alleen maar blij mee zijn. Het swingt de pan uit en je waant je af en toe bij een gospelkoor in een kerk, maar dan met vette gitaren.

Chris zegt na een paar nummers tegen het publiek, “I said it’s gonna be a rock & roll show”. Als ik dit verslag maak, zie ik dat de heren het hunzelf niet makkelijk maken met de nummers die ze spelen, want de tracklist van gisteren is toch weer anders als die van vandaag en als ik verder kijk maken ze vaak verschillende lijstjes met nummers, die ze per avond spelen. Dat maakt het voor henzelf en voor de mensen die vaker naar de shows van The Black Crowes gaan ook niet zo voorspelbaar.

Op een gegeven moment merkt de zanger op dat er iets gaande is in het publiek en zegt dan “Fighting on a Wednesday, that’s for Saturday” dus ik denk dat er een ruzietje is in het publiek, maar de security lost dat snel op. Nico bewijst bij bijvoorbeeld het nummer ‘Wiser Time’ dat hij niet zomaar een gitarist is en brengt met zijn slide gitaar een mooie sound op het podium. ‘Hard To Handle’ is natuurlijk een nummer dat niet kan ontbreken en dat wordt door de zaal dan ook met veel plezier ontvangen. Rich neemt bij het nummer ‘Oh! Sweet Nuthin’’ van The Velvet Underground de zang voor zijn rekening en dan merk je meteen dat het rustiger wordt in de zaal, ook al doet de gitarist dit ontzettend goed, maar Chris blijft toch de onvervalste aanjager en geweldige frontman.

Als de akoestische gitaar het podium op komt weten we al dat het hele mooie ‘She Talks To Angels’ er aan komt. Om dan daarna meteen weer gas te geven met ‘No Speak No Slave’ en ‘Twice As Hard’. Er is ook een jarige vanavond, bassist Mark viert zijn verjaardag en wij als publiek zingen ’Happy Birthday’ voor hem. De jarige zelf ziet en hoort het gelaten aan en als cadeautje mag de bassist het laatste nummer kiezen en dat wordt dan ‘Three Button Hand Me Down’ van de Faces. Daarmee komt er een eind aan deze geweldige show van The Black Crowes.

De setlist van vanavond:

1. Remedy
2. It’s Like That
3. Rats And Clowns
4. Jealous Again
5. Hotel Illness
6. Dancing With Mr. D (The Rolling Stones cover)
7. Nonfiction
8. Wiser Time
9. Hard To Handle (Otis Redding cover)
10. Soul Singing
11. Oh! Sweet Nuthin’ (The Velvet Underground cover)
12. My Morning Song
13. She Talks To Angels
14. No Speak No Slave
15. Twice As Hard

Toegift:

16. Three Button Hand Me Down ( Faces cover)