Het was weer een prachtige zaterdag in ons koude kikkerlandje. Want het was warm, de lucht was blauw en de eerste vijftien mensen die ik tegenkwam keken vrolijk en opgewekt. En dat in Tilburg. Toch besloot ik al op tijd richting het centrum van onze gevestigde orde te rijden: Den Haag, waar, in muziekpodium Musicon, Svetlanas zou optreden die avond. De band die het juist niet zo heeft op de gevestigde orde. Waar die haat vandaan komt blijft een beetje gissen, maar als je als rebelse tiener opgroeit in het rechtlijnige Rusland (zoals zangeres Olga naar verluidt deed), dan ontstaat er een diepgegronde afkeer van onrecht en gezag. Na verloop van tijd kan zo’n afkeer minder gericht en meer allesomvattend worden, et voila, alles dat naar macht riekt is fair game.

Ik was nog niet eerder in deze zaal geweest. En dat is jammer, want het bleek een uitstekende locatie te zijn om te kunnen genieten van bands die een wat minder groot publiek hebben (vaak onterecht als je het mij vraagt). Ik werd warm verwelkomd bij de entree alvorens ik de zaal inliep. Het zag er gezellig uit. Vooraan het podium, ergens een merchandise balie en een geluidstafel, en dan uiteraard een bar. De vloer was bedekt met mooie, ouderwetse, houten planken en er stonden hier en daar wat tafels en krukken. Het was bijna rustgevend, ware het niet dat Svetlanas bezig waren met een vrij luide soundcheck. Voor een zaterdagavond gaat er opvallend veel frisdrank en koffie over de toonbank en ik zie ook dat het binnendruppelende publiek qua leeftijd op mijn niveau zit. Wat uitdossing en zo betreft zitten er geen verrassingen tussen; alle stereotypen zijn aanwezig. Ik realiseer me dat ik daar zelf ook toebehoor en dat ik daar vrede mee heb. Wat me dus wel opvalt is dat er weinig jeugd aanwezig is; ik had meer jongeren verwacht (omdat er ook in deze tijd meer dan genoeg is om boos over te zijn), meer mensen die je vooraan verwacht om een moshpit te vormen zonder dat termen als “broze botten” of “dunne huid” er aan te pas komen.

Desalniettemin, zodra Disturbance het podium opkomt, hun drummer zijn shirt uitdoet en de band aan hun optreden begint heerst er een zeer energieke sfeer! Precies waar je op hoopt bij een optreden als dat van deze oud gegadigden. Ik kende ze nog niet, en dat is vrij confronterend als de band wordt aangekondigd door een fan, voor wie zij de afgelopen veertien jaar één van zijn favorieten zijn geweest. De band en ook een deel van het publiek ontploft als Disturbance een set speelt om je vingers bij af te likken. Punkmuziek is vaak een doeltreffende peer op je muil, waar uitblinken op muzikaal niveau niet altijd centraal staat, maar dit…dit is ook voor de muziekliefhebbers interessant, want er zitten keigave tempowisselingen (vraag me niet hoe, het blijft lekker snel) in, evenals wat staaltjes gitaarvirtuositeit. Ja, ik zeg het maar gewoon. Deze jongens spelen op hoog niveau en ik ben bijzonder gecharmeerd van de korte stukjes gitaar die de muziek net even anders maakt dan anders. Binnen het genre blijven en toch uniek klinken. Ook het enthousiasme op het podium is geweldig en vuisten, schoenen en lichamen vliegen in het rond. Na een paar nummers geeft de bassist aan dat ze de afgelopen tijd wat minder hebben gespeeld omdat ze bezig zijn met het opnemen van nieuw materiaal, en uiteraard wordt het publiek getrakteerd op het nog niet eerder te horen ‘Die Laughing’. Na het eindsignaal, en nadat alle witte mannen zijn gevraagd wel even naar de achterkant van de zaal te gaan (“Dat wordt wel een beetje moeilijk hier.”), worden er nog twee of drie nummers doorheen geknald en wordt de set, die van begin tot eind energiek was en een positieve vibe had, afgerond. Fijn dat ik weer een band ontdekt heb om in te duiken.

Er volgt een korte changeover (Yes! Dat zijn de beste.) waarin er een instrumentenwissel en het plaatsen van metal fans op het podium plaatsvinden. Het Russische/Italiaanse kwartet verzamelt zich op de verhoging, alle nazi’s en politieagenten (ik hou me gedeisd) worden verzocht de zaal te verlaten en dan pats-boem, barst het los! Svetlanas heeft als boegbeeld de spraakzame frontvrouw Olga. Klein en erg vocaal, zodra de muziek begint gooit ze al haar charmes overboord en haalt ze haar karakteristieke gelaatsuitdrukkingen uit de kast, terwijl ze explodeert als een getatoeëerde wuppie. Inclusief blote voeten! Haar middelvingers glijden over haar keel en gebruikt ze om aan te geven dat lippen gesnoerd moeten worden, vooral als ze het over verschillende wereldleiders heeft. They must ‘Never Sleep Again’.

Zodra ‘Pussification Of Punk Rock´ wordt aangekondigd groeit de glimlach die zich al op mijn gezicht stond gebeiteld; zeg nou zelf, het woord pussification moet wel één van de fijnste woorden zijn die bestaan, en ook erg relevant heden ten dage. Het publiek gaat weer los en de man die eerder tijdens Disturbance al op iemands schouders door de zaal werd gerend, valt nu bijna van die schouders af (gelukkig gaat het goed; iedereen helpt elkaar). De muzikanten werken hard, aan het tempo, ritme en hun gezichten te zien en Olga voorziet het geheel van bijtende opmerkingen en ziedend commentaar. Er is genoeg contact met het publiek – een geluksvogel vooraan krijgt zelfs een aai over zijn wang – maar ergens twijfel ik toch over de oprechtheid van deze performance. Het lijkt soms dat ondanks het contact, de uitkomst al besloten is. Dat het een voorgeprogrammeerd iets is. En aan de andere kant heb ik halverwege het optreden het idee dat als je als toeschouwer gewend bent aan Olga’s manier van doen, het wel weer okay is. Sommige teksten zijn ook gewoon waarheden als een koe. ‘Smile For The Camera’, ‘Negative Approach’. Nadat de zangeres één van de nummers heeft gezongen terwijl ze in het publiek stond, klimt ze het podium weer op en volgt er dan toch een politieke boodschap in de vorm van “free Palestine”. Ik moet je eerlijk zeggen dat ik me daar niet gemakkelijk bij voel omdat dat soort dingen heel makkelijk zijn om te roepen, en voor veel bijval zorgen, maar ook goedkoop overkomen en toch voor polarisatie in het publiek kunnen zorgen. Enfin, dit wordt gevolgd door ‘Put Your Middle Fingers Up’, tijdens welke de lucht gevuld wordt met, je raadt het al, middelvingers! Mooi. Uiteindelijk wordt de show afgesloten met ‘Pyromaniac’; tot de laatste seconde (en zelfs even daarna, als er om nog een nummer wordt geroepen) blijft de energie bij het publiek hangen. Ik had gehoopt dat tijdens dat laatste nummer toch ergens, voor dramatisch effect, de fik in ging, maar dat blijft uit. Net als boksbeugels, brandende vlaggen en disfunctioneel naakt; voor de meest gevaarlijke band in de wereld is het ietwat tam. Erg vermakelijk, maar enigszins tam.

Dat houdt niet in dat ik, en velen met mij, erg hebben genoten van dit avondje livemuziek, verzorgd door twee fantastische bands die, of je nou al bekend bent met ze of niet, meer dan de moeite waard zijn om eens op te zoeken!