King Crimson was een zeer invloedrijke band uit Londen, vanaf 1968 actief tot 2021. Weliswaar met een paar hiaten en breakups, maar er gingen geruchten dat er weer studiomateriaal uit zou komen. In mei 2026 zegt enig origineel lid Robert Fripp dat het echt klaar is met King Crimson. In de herfst van 1980, na de eerste pauze van een paar jaar, wil hij toch weer een eigen rockband beginnen, waarvoor hij drummer Bill Bruford vraagt en gaat in zee met Adrian Belew, de gitarist die met David Bowie en Frank Zappa had gespeeld. Als bassist vraagt hij Tony Levin, waarmee hij in Peter Gabriels band had gespeeld. Met deze line up maken ze 3 albums ‘Discipline’, ‘Beat’ en ‘Three Of A Perfect Pair’.

De laatste 2 heren van die line up geven vanaf 2024 live shows met de toevoeging van stergitarist Steve Vai en Tool drummer Danny Carey; niet de minste zal ik maar zeggen. Ze noemen zichzelf BEAT en spelen de nummers van de jaren 80 albums. Dus een all-star line up, met invloedrijke progressieve muziek en goedkeuring van oud leden van King Crimson Robert Bruford en Robert Fripp. Dat is al een reden om vanavond in Tilburg te zijn ook al ken je de muziek van King Crimson niet heel goed.

De heren beginnen hun show met ‘Neurotica’ van het album ‘Beat’ en van dat album spelen ze nog 4 nummers. Na de eerste 3 zegt de zanger / gitarist “So we thought we have some of the easy ones outta the way”. De band speelt vanavond 2 sets en de eerste set zijn het vooral nummers die niet of niet vaak gespeeld zijn. Bassist Tony Levin heeft een heel bijzonder instrument ,een 12 snarige Chapman Stick, wat tegelijkertijd een gitaar, bas, piano en percussie instrument kan zijn. Tony weet er wel mooie geluiden uit te halen en dan hoor je hoe veelzijdig the stick is.

Danny Carey kennen we van Tool en we weten dat hij één van de beste drummers ter wereld is, hij vult alle stiltes mooi op en gitarist Steve Vai doet waar hij goed in is: onmogelijke akkoorden en geluidjes maken met zijn gitaar. Adrian Belew is een echte entertainer en vertelt zijn teksten aan het publiek, hij heeft een samplemachientje en met zijn gitaar samen geeft hij ons een virtuoos inkijkje in zijn muzikale wereld en die van King Crimson. Hij begint een nummer met een verkeerd effect en zegt dan “My foot is always behind my mind” om dit kleinigheidje uit te leggen.

Tony speelt enkele nummers met stokjes aan zijn vingers waarmee hij dan op zijn snaren slaat. Dat geeft dan een soort slap geluid, je bent nooit te oud om iets nieuws te leren kennen. De meeste nummers komen van het album ‘Three Of A Perfect Pair’ 7 om precies te zijn. Nummers als ‘Model Man’, ‘Dig Me’ en het titelnummer worden op hun eigen manier gespeeld. Deze shows zijn namelijk geen exacte kopie van de nummers van King Crimson, maar hun eigen interpretatie van die nummers. Ik vind het wel mooi om te zien dat een dame op de voorste rij oordoppen krijgt van de security, die  doen echt hun best om alles in de gaten te houden.

De 2^e set is doordrenkt met nummers van ‘Discipline’, ‘Frame By Frame’, ‘Elephant Talk’ en ‘Indiscipline’ zijn er een paar van. Om de 2 Robert’s te bedanken voor hun goedkeuring speelt BEAT een nummer dat niet in de 80’s is uitgebracht, de song ‘Red’ uit 1974 is een soort eerbetoon aan die 2 mannen. ‘Thela Hun Ginjeet’ is het slot nummer van deze beetje rare maar virtuoze muziek avond.

De setlist van vanavond:

             Set 1

1. Neurotica
2. Neal And Jack And Me
3. Heartbeat
4. Sartori In Tangier
5. Model Man
6. Dig Me
7. Man With An Open Heart
8. Industry
9. Larks’ Tongues In Aspic (part III)

Set 2

1. Waiting Man
2. The Sheltering Sky
3. Sleeples
4. Frame By Frame
5. Matte Kudasai
6. Elephant Talk
7. Three Of A Perfect Pair
8. Indiscipline

Toegift:

1. Red
2. Thela Hun Ginjeet