Het is uitzonderlijk (zeg maar de eerste keer) dat we een doom metal band ter bespreking krijgen van Reaper Entertainment, maar nu de kans zich voordoet, willen we er zeker aandacht aan besteden. Het betreft hier het debuutalbum ‘The Sound Of Absent Life’ van het Finse The Solitude en dat is toch wel een pareltje in het epische doom genre. Finnen zijn van oudsher meesters in weemoed en melancholie aanbrengen in hun muziek, dit vijftal vernoemde de band naar een Candlemass song en met een titel als ‘de afwezigheid van leven’ kan je je inbeelden waar de teksten over gaan. Treurnis, verdriet, kommer en kwel. Vergeet echter geen seconde dat er ook schoonheid huist in al die treurnis, op die manier is dit een uurtje balsem op de wonde.

Bovendien komen we voor verrassingen te staan wanneer we even nagaan wie er schuilt achter dit epische doom metal album ‘The Sound Of Absent Life’. Wie weet bijvoorbeeld dat Janne Parviainen (drummer in Ensiferum en Satanic North) al in 1993 dit project opstartte, toen weliswaar onder de naam Solitude? Toen was ook al Mika Karppinen van de partij, beter bekend onder de naam Gas Lipstick als ex-drummer van het succesvolle HIM, maar ook van Hallator, Kyyria en We Sell The Dead. Hier kan hij zich echter uitleven op gitaar, zijn eerste liefde vooraleer hij als drummer bekendheid verwierf. Achter de microfoon – erg belangrijk wanneer Candlemass en Solitude Aeturnus je grootste voorbeelden zijn – plaatste Janne zijn broer Aleksi (Malpractice) en dat blijkt een gouden zet te zijn. Het viertal werd gecompleteerd met bassist Ville Pelkonen.

Dit album is echt wel een pareltje geworden als traditionele doom metal je voorkeur wegdraagt. In plechtige songs die gemiddeld zes à zeven minuten lang zijn, roept de band een ultra weemoedige sfeer op. Eerlijk, emotioneel en menselijk. We verwelkomen de heerlijke doom riffs en zuivere zang met een akelig trekje in trage epossen als ‘Ruins Of The Fallen Stars’ en het statig gezongen ‘Deny The Sun’ dat Mika’s kwaliteiten als (solo)gitarist al ferm in het zonnetje zet. Uiteraard zijn meerdere songs traag qua tempo, maar de gitaarsolo’s zijn veelal pittig en vurig (enkele huilende, sentimentele solo’s uitgezonderd). Regelmatig wordt het tempo echter even opgedreven, met name in ‘Gateway To Hell’ met zijn scheurende gitaren en in de achtste track ‘He Who Prevails’. De prijs voor langste song gaat naar ‘Beneath The Fallen Leaves’, maar dat betekent allerminst enige eentonigheid. Luistertips zijn songs waarbij we echt geraakt worden, zoals ‘Cry For The Dark One’ (invloeden My Dying Bride) en de afsluitende titelsong die erg fatalistisch gezongen wordt. Je voelt dat deze muziek met kennis van zaken en het juiste gevoel ontstaan is. Vandaar een dikke aanrader!