Nu Moonspell zich begin juli terug meldt met een nieuw album (‘Far From God’), laat ook die andere band uit Portugal die al in de jaren negentig actief was, terug van zich horen. Als men in Portugal enigszins van een metal scène kan spreken, dan hoort Heavenwood daar zeker bij. De albums ‘Diva’ (1996) en ‘Swallow’ (1998) verkochten als zoete broodjes, maar daarna heeft de band dit nooit meer geëvenaard. Goed, het derde album ‘Redemption’ liet al tien jaar op zich wachten, dat hielp evenmin. Toch leek het daarna wat beter te gaan. Na ‘Abyss Masterpiece’ (2011) werd er in 2016 zelfs werk gemaakt van een eerste deel over ‘The Tarot Of The Bohemians’, een album dat bewees dat we Heavenwood nog niet moesten afschrijven.

Toen duurde het echter alweer exact een decennium eer het tweede deel uitgebracht werd. Intussen is enkel Ricardo Dias dos Santos nog met de band bezig, op het nieuwe album enkel bijgestaan door sessiedrummer Eduardo Sinatra. Toch zou het spijtig zijn als dit album niet opgemerkt wordt tussen de stroom releases die ons bereiken. Want Heavenwood straalt nog steeds die warmte uit van weleer. De hartelijke gothic stem van Ricardo blijft charmant, zijn ruwe grunts duiken ook genoeg op om het niet al te mak te presenteren en hij schrijft simpelweg goede songs die – in dit geval – geïnspireerd zijn door de esoterische saga van Gérard Encausse (Papus).

Men gaat alvast overtuigend van start met ‘Death’, een dynamische track met scherp gitaarwerk en een puike grunt. Toch schemert hier weemoed door, een kenmerk dat we terugvinden in bijna elke song. Het mediumtempo ‘Temperance’ doet me zelfs een beetje aan Insomnium denken. ‘The Devil’ volgt een ruwer pad met enige thrash elementen, al komt er ook even een verteller in. We krijgen ook in de volgende songs een puik evenwicht tussen licht en donker, al is de single ‘The Moon’ wel  erg aanstekelijk, maar daar is niets mis mee. We lopen de tarotkaarten verder af. Het volgende nummer ‘The Sun’ is zelfs een ballade, maar wel goed gebracht met een mooie gitaarsolo. De drie resterende songs zijn wat zoet (kinderkoor en vrouwelijke medezang duiken op), maar al bij al toch een aangename plaat om je herinneringen aan de opkomst van gothic metal opnieuw te proeven.