Doom metal uit Halifax. Dan denk je meteen aan de Yorkshire doom Drievuldigheid van My Dying Bride, Paradise Lost en Anathema in de jaren negentig. Met Godthrymm valt de appel inderdaad niet ver van de boom. Sterker nog, zanger/gitarist Hamish Glencross en drummer Shaun Taylor-Steels maakten ooit (geruime tijd) deel uit van My Dying Bride en zij hebben in 2017 Godthrymm opgericht om hun favoriete subgenre van metal alle eer aan te doen. Met interesse volgden we eerder hun eigen werk.

Na de albums ‘Reflections’ (2020) en ‘Distortions’ (2023) is ‘Projections’ de voltooiing van de ‘Visions’ trilogie. Qua sfeer en muziek is het dan ook een logisch vervolg op eerder werk, waartoe ook vier EP’s horen (nog iets dat ze gemeen hebben met My Dying Bride). De band is nu uitgebreid met bassist Bob Crolla (sinds 2019 al), Hamish’s vrouw Catherine (keyboards, zang) en een extra gitarist Kris McLaughlin (sinds 2024). Het geeft een gevoel van herkenbaarheid wanneer het logge, zompige ritme, de prominente bas en de onverwachte snellere stukken aan ons voorbij trekken in ‘Trenches Deep’ en ‘Truth In My Own’. Qua zang kan Glenncross niet wedijveren met Aaron Stainthorpe, dat spreekt voor zich, maar zijn rasperige, soms ruwere zang klinkt toch uiterst weemoedig. Aan grunts waagt hij zich niet, wel is een inbreng van vrouwelijke zang (in de stijl van de jaren negentig) voorzien in de meeste nummers. Soms zalvend, soms lieflijk. De trieste gitaarklanken in ‘The Sun Never Fell’ refereren naar het grootste doominstituut van het V.K., terwijl de zang in deze song wordt verdeeld tussen Glenn en Catherine.

Een interessante track is het bijna tien minuten durende ‘Endure My Skin’ waarin we niet alleen toetsen op de achtergrond horen, maar ook een vocale gastbijdrage van Aaron Stainthorpe. Ook al hoort hij niet meer bij My Dying Bride nu, zijn smekende, cleane stem, gevolgd door woeste grunts (de enige op dit album) zijn onovertrefbaar. Daar kan de lieflijkheid van Catherine niet tegenop, al draagt zij ook hier haar steentje bij. Mooi ter afwisseling is dan het grotendeels semi-akoestisch gebrachte ‘Jewels’ met zijn mooie melodie, waarin enkel Catherine te horen is als vocalist. Hetzelfde geldt voor afsluiter ‘Hope Is Eternal’ dat aanvankelijk door drums en gitaren beheerst wordt in een levendige stijl. Daarna is er een switch naar trage doom. De verrukking van de voorgaande albums blijft ditmaal achterwege, al blijft het moeilijk om een exacte reden te geven waarom. Minder pakkend songmateriaal gewoon en ook een productie die me minder ligt. Het is nochtans hetzelfde productieteam als bij voorgaand werk. Desalniettemin alle respect voor deze kanjers die doom metal op de kaart zetten en dit genre trouw blijven.