Metallica, Pantera, Avatar in Deutsche Bank Park-Frankfurt (DE) – 24 mei 2026

“De band bewijst toch maar eens dat ze boven aan de foodchain staan”

Als je fan van Metallica bent is het no-repeat weekend het Walhalla, want dan heb je de kans om je favoriete band 2X achter elkaar te zien, met twee verschillende sets en met ook nog goede bands in het voorprogramma. Als je de metalscene zijdelings volgt, dan weet je dat je de laatste jaren eigenlijk niet om Avatar heen kan, al zou je willen. Hun theatrale metal is een graag geziene verschijning op alle belangrijke festivals en de band heeft een uitermate goede livereputatie. En een legende al Pantera in het voorprrogramma, of als special guest, dat zou op zich al bijna reden zijn om te gaan. Sinds hun reünie, bijgestaan door Zakk Wylde (Black Label Society en Ozzy Osbourne) en Anthrax drummer Charlie Benante, heeft iedereen zanger Phil Anselmo zijn “white power” uitbarsting kennelijk lang en breed vergeten en spelen ze de hele wereld over, met Metallica en op eigen benen En als Metallica naar je stad komt, dan nemen ze hem half over ook. Dus ook vandaag is er weer genoeg te doen in Frankfurt Am Main.

3 juni 2026 I Tekst: Perry Boleij | Fotografie Perry Boleij / Dennis van der Molen

De rustdag oftewel zaterdag is een dagje die we benutten om iets van de stad te zien en de Duitse chapter van de Metallica fanclub heeft een fotomomentje ingesteld om de Metallica family bij elkaar te brengen, midden in de stad. Op weg van de parkeergarage naar de plek waar we de foto gaan maken, komen we al een hoop fans tegen die al naar de winkel geweest zijn. Het toeval wil dat er een soort van Lady Justice op een plein in de stad staat en daar gaan we dan ook verzamelen. Daar op het plein was het al een drukte van jewelste, maar het zijn vooral toeristen die hier een beetje rond banjeren. Als het bijna 12 uur, is wordt het straatbeeld al anders en zien we al een hoop Metallica fans. Degene die het fotomoment georganiseerd heeft komt het plein op en roept iedereen die niet voor het fotomoment komt op om aan de kant te gaan, en dat gaat eigenlijk best soepel. De toeristen gaan aan de kant en de metalliheads komen rond Justice Brunnen (zoals het beeld in Frankfurt heet) te staan. Alle toeristen denken waβ ist schӧn loss, en maken foto’s van de bende metalheads. Er zijn een paar fotografen een gebouw ingegaan om de officiële foto te maken. Als dat is gebeurt komen we nog Nederlanders tegen die we bij de viering van het 40 jarig bestaan van Metallica in San Francisco ontmoet hadden. Je bent fan of niet.

Vervolgens komen we nog de mede ’oprichter’ van het Cliff Burton museum tegen. Kortom, het is een gezellige boel bij de Metallica club. Zondag als we op weg zijn naar het stadion hebben we een kerkdienst op de Duitse radio om Pinksteren goed te vieren.

Maar dan is het tijd geworden voor de 2^e concertdag, waar ik me zeer op verheug, met 2 goede bands in het voorprogramma. Avatar is de 1^e band die het grote 360 graden podium mag betreden, op de zondag. De Zweedse band staat erom bekend dat ze live alles geven en dat gebeurt bij het eerste nummer ‘In The Airwaves’ dan ook meteen. Zanger Johannes spreekt kennelijk goed Duits en staat het publiek dan ook in die taal te woord. Hij ontdekt zelf ook wel dat hij af en toe een foutje maakt, maar vergeeft zichzelf dat uiteraard net zo makkelijk weer.

De galm die vrijdag een grote rol speelde nog niet opgelost en het stadion zit weer niet heel vol, als de heren hun energie op ons loslaten. Het publiek vindt het optreden echter zichtbaar leuk en de response is daar ook naar. De Zweden doen dan ook goed hun best om ons te entertainen en gebruiken bijna heel het podium. En met nummers als ‘The Eagle Has Landed’, ‘Let It Burn’ en ‘Smells Like A FreakShow’ komt deze freakshow tot een eind.

Avatar in Frankfurt 25 -05-2026

De 2^e band is het altijd vette Pantera. Ondanks het betreurenswaardige gegeven dat de Texaanse broers Abbott er niet meer zijn, klinkt het toch nog altijd heel sterk. Bij het eerste nummer ‘A New Level’ is al duidelijk dat zanger Phil Anselmo niet helemaal lekker bij stem is, hij grijpt ook regelmatig naar zijn strot. Nummers als ‘Mouth For War’, ‘Becoming’, ‘I’m Broken’ en ‘5 Minutes Alone’ doen het ook heel goed in het stadion. Bij die laatste gaat het begin even mis en de zanger geeft als excuus dat het 8 maanden geleden is dat ze een optreden hadden. ‘Cemetary Gates, komt van tape met een begeleidende video van de Abbott broers… eigenlijk de echte “Cowboys from Hell”. Dimebag en Vinnie Paul zijn behoorlijk bepalend geweest voor de metalwereld.

Phil begint een verhaal over dat ze een nummer gaan spelen waarvan hij zeker weet dat 75% van de mensen in het Eintracht Frankfurt stadion dit mee kunnen zingen. Als gitarist Zakk Wylde de eerste tonen van ‘Walk’ inzet, dan gaat het op de vloer aardig los, met verschillende moshpits, maar bij ons op de tribune zijn ook er wel mensen die het meezingen, maar ook veel mensen die geen idee hebben. Dat mag de pret niet drukken, dat heb je een beetje als een band uit het metalgenre een groter publiek aanspreekt, dan zijn de metal klassiekers niet altijd common ground. Maar ondergetekende schreeuwt die klassieker lekker mee, ondanks zijn plaats op de tribune. ‘Cowboys From Hell’ is het laatste nummer wat Pantera speelt en zo de show vol attitude eindigt.

Dan, na de verbouwing op het podium, is het tijd voor de gastheren van dit No Repeat Weekendm Metallica. We beginnen net als vrijdag weer met het AC/DC intro en natuurlijk Ennio Morricones ‘The Ecstacy Of Gold’. Als eerste nummer heeft de band vanavond er een van ‘Kill Em All’ gekozen, ‘Whiplash’ knalt er lekker in. Jammer voor het poppubliek.En daarna meteen door met 1 van mijn favorieten ‘For Whom The Bell Tolls’. Daarna gaan we naar 1988 het album ‘And Justice For All’ met ‘The Shortest Straw’.

Tussen de nummers door zijn een soort rustpuntjes gecreëerd, waarbij ook de 4 heren van het podium afgaan en even een ander t – shirt aantrekken of zo. Bij deze pauzetjes krijgen we begeleidende geluiden te horen die weer leiden naar een nummer. Rob En Kirk doen ook een cover, waarbij Rob zingt en vandaag is dat een nummer van Accept ‘Fast As A Shark’. Kirk speelt die trouwens ook de jublieumplaat van Accept mee. Mooi dat ze die verbinding maken met het Duitse. ‘The Call Of Ktulu’, waarvan het design ook op een van de speciaal ontworpen bekers staat, is een idee van overleden bassist Cliff Burton en na dit geweldige nummer geeft James ook een handkus naar de hemel. Bij ‘The Unforgiven’ vraagt de zanger “Are you still alive?” en “Do you feel it Frankfurt?”. Nou, zeker wel, want het volgende nummer ‘Whisky In The Jar’ wordt weer luidkeels meegezongen en dat vind de vocalist excellent. James vermeld ook dat er een vriend van de Metallica Family in het publiek helemaal uit Botswana komt. Natuurlijk mag ‘One’ niet ontbreken en met het nodige vuur, bommen en het geluid van een bommenwerper die door heel het stadion vliegt, wordt dat nummer ingeleid. Na weer ruim 2 uur komt het laatste nummer ‘Enter Sandman’ en moeten we helaas afscheid nemen van dit gave “No Repeat Weekend”. De band bewijst toch maar eens dat ze boven aan de foodchain staan in de metalwereld, niet alleen zakelijk en organisatorisch, maar vooral ook muzikaal.

Bedankt Metallica, see you in Las Vegas Sphere.