Dit naar zichzelf genoemde debuutalbum is het eerste teken van leven voor Daemonium Regni, maar de man achter dit nieuwe project is wel bekend, namelijk zanger/gitarist Micke Broberg van Unanimated. Hier laat hij zijn inspiratie op ons los in een ongebonden mix van doom en black metal. Het is echt een eenmansproject want hij schreef alles zelf en speelt ook alle instrumenten die je hoort. Tekenend is de zang voor de totaalsound: soms lage putgrunts, maar daar staan serene cleane momenten tegenover die bijna liturgisch klinken. Dat komt mede doordat alle teksten in het Latijns zijn. Je zou kunt spreken van een sacrale sfeer, ware het niet dat dit soms uitmondt in blastbeats. De overheersende toon is echter de slepende traagheid van doom metal.

Je merkt dat dit een underground band is en dat heeft Dan Swanö mooi aangevoeld voor zijn mastering. Beide heren zijn geworteld in de jaren negentig en dat hoor je. Er heerst een verstikkende sfeer in de trage opener ‘Mater Daemonium’. De compositie schrijdt voort als zwarte lava op een lieflijke ondergrond. De cleane, plechtige zang weerklinkt soms wat op de achtergrond, maar vormt toch heel het album een redelijk origineel contrast. Her en der duiken eveneens tragere solo’s op gitaar op. Af en toe gaat het wat sneller, zoals in ‘Ascendens Tenebrae’ dat echter wat rommelig overkomt. Een vrij rudimentaire catharsis is dit. In de tweede helft van het album duiken meer traditionele melodieën op. Zo wordt ‘Spiritus In Flammo’ een boeiende track met opduikende akoestische tokkels temidden van enerzijds knekelzang en anderzijds stemmige cleane zang. Het ingetogen ‘Sacrificium’ doet me met zijn gewichtige operazang bijna aan Empyrium denken. De twee resterende tracks, ‘Magica Cultus’ en ‘Damnationem’ grijpen terug naar de beproefde afwisseling tussen snelle passages (zelfs blastbeats) en beschouwing en sereen. Er zit wat in, in deze combinatie van ogenschijnlijke tegenpolen en vast wordt dit op volgende albums nog sterker ontwikkeld.