The Dead Daisies – Interview met Doug Aldrich
Doug Aldrich: “Tijdens die tweede auditie stopten ze midden in ‘Calling Dr. Love’ met spelen. Ze gingen met z’n drieën om me heen staan en zeiden “Speel eens een gitaarsolo, Doug!”
The Dead Daisies staan wel bekend als ‘draaideurband’. Het aantal bezettingswisselingen is nauwelijks te tellen met gitarist en oprichter David Lowy als enige constante factor. Sinds 2016 is sologitarist Doug Aldrich echter ook een vaste waarde in de groep. Niet alleen qua gitaarspel maar ook als componist heeft Aldrich inmiddels een flinke stempel op het geluid van de band gedrukt. De huidige bezetting van de madeliefjes (Lowy en Aldrich op gitaar, Tommy Clufetos op drums, Michael Devin op bas en John Corabi op zang) houdt alweer een paar jaartjes stand al keert Glenn Hughes ook even terug in mei. Hoe dat allemaal precies zit hoop ik te horen van Doug, die zijn sporen vóór de Daisies verdiende bij o.a. Dio en Whitesnake. Maar er zijn ook banden met KISS en Ozzy Osbourne. Hoog tijd om even te bellen met de inmiddels 63 jaar oude, hoogstvriendelijke snarenplukker. Het gesprek vindt plaats via Zoom waardoor ik plots verbonden ben met Doug’s eigen studio waarin ik via de camera meteen een rondleiding krijg en een snippet van een nieuw Dead Daisies nummer hoor dat hij aan het schrijven is. Verschillende gitaren worden geshowd waaronder de enorm afgeragde Fender Stratocaster waar hij in zijn Dio dagen veel op speelde.
Erik Boter Ι 6 mei 2026
Hoe gaat ‘ie daar, Doug?
Ja, lekker hoor. Ik ben wat nieuwe ideeën aan het opnemen voor het volgende Dead Daisies album. Daarom is het ook zo’n zooitje hier, hahaha. Ik heb alles wat ik nodig heb hier om me heen staan. Voornamelijk gitaar- en basversterkers maar ook een drumkit die wordt gebruikt bij jamsessies. En een hoop gitaren natuurlijk.
Ik zie daar ook stratocasters staan terwijl je de laatste jaren eigenlijk alleen op een Gibson Les Paul speelt.
Die strats staan klaar omdat we met de Daisies binnenkort (30 mei in Chicago) een eenmalige show met onze voormalige zanger Glenn Hughes gaan doen waarbij de tweede set alleen uit Deep Purple nummers gaat bestaan. Daar ga ik de stratocaster voor gebruiken, snap je? Ik weet nog niet welke gitaar ik ga gebruiken. Ofwel eentje die ik net van Fender heb geleend, die klinkt echt geweldig. Of mijn oude Dio gitaar, dat kan ook nog.
Die show met Glenn, dat is eenmalig toch? Ik was een beetje in verwarring omdat Glenn John Corabi verving, maar na twee albums de Daisies weer verliet en werd opgevolgd door.. John Corabi. En nu is Glenn tijdelijk terug?
Ik snap dat het wat ingewikkeld begint te worden maar Glenn is altijd een vriend van ons gebleven en John is momenteel druk met de promotie van zijn soloplaat ‘New Day’ wat ik overigens een geweldig album vind.
Ik ook!
We doen deze show met Glenn dus eenmalig en als de Daisies weer gaan toeren in maart volgend jaar dan is John er weer gewoon bij. Ik heb trouwens een nummer voor John’s plaat geschreven maar die heeft het album niet gehaald. Misschien gaan we daar ooit nog iets mee doen. Oorspronkelijk was het idee dat onze gitarist David Lowy mee zou gaan op de Amerikaanse toer van Glenn maar die optredens gingen vanwege ziekte van Glenn niet door.
Wie doen er verder mee tijdens die speciale Daisies show?
Glenn op bas en zang, Tommy Clufetos op drums en David Lowy en mezelf op gitaar.
Zo’n speciaal optreden vraagt natuurlijk om een live release. Nemen jullie de boel weer op?
Als het enigszins kan en als er tijd voor is nemen we elke show op. Op die manier is “Live Plus Five” ook tot stand gekomen.
Wat een mooi bruggetje! De aanleiding voor dit interview is natuurlijk jullie nieuwe livealbum dat 1 mei uitkomt. Het is eigenlijk een fysieke release van het “Live At Stonedead” album dat al sinds vorig jaar te streamen was, toch?
Ja, maar met de extra vijf live nummers die we her en der nog opgenomen hebben tijdens de laatste toer. In tegenstelling tot onze vorige live album ‘Live And Louder’, waar we hier en daar nog wel wat hebben gerepareerd achteraf, is het nieuwe live album echt helemaal live. Some raw Deasies for ya!
De muziek klinkt inderdaad heel live en in-your-face, dat ben ik met je eens. Dat geldt echter niet voor het publiek, in mijn oren. Wie heeft dat publiek er doorheen gemixt?
Ik snap niet wat je bedoelt..
In mijn oren klinkt het alsof de opnames van de band rechtstreeks uit het mengpaneel zijn opgenomen (waardoor je logischerwijs het publiek niet of nauwelijks hoort) en dat er achteraf publieksgeluiden zijn toegevoegd. Alleen vind ik die helemaal niet passen. Het lijkt wel alsof dat publiek van een totaal andere show is of dat het door AI is gegenereerd. Als de band speelt is het niet zo storend maar tijdens de praatjes van John wel, zeker als hij het publiek om reactie vraagt. Luister maar eens terug.
Dat ga ik zeker doen. Ik heb de opnames al een tijdje niet meer gehoord. Ik kan je in ieder geval garanderen dat er op muzikaal gebied geen ‘fixes’ zijn gedaan. Maar ik ga zeker nog eens even luisteren na jouw feedback.
Luister je wel eens naar oude bootlegs? Ik luisterde deze week toevallig naar een nieuw opgedoken soundboardopname van KISS uit 1976 (voor de kenners: “KISS Destroys Anaheim”) en daar hoor je dus bijna geen publiek. Alleen door de zangmicrofoons een beetje. Terwijl er toch 45.000 mensen in dat stadion zaten. Omdat ‘Live Plus Five’ ook een soundboardopname is, zou het maar zo kunnen dat het publieksgeluid achteraf is toegevoegd. Wat geen schande is natuurlijk, maar op deze plaat klinkt het wat raar. Een beetje te vergelijken met Slayer’s ‘Live Undead’ EP.
Ik snap wat je bedoelt. Man, ik hou van bootlegs. Ik vind het sowieso geweldig om bootlegs op te sporen waar ik zelf op speel. Kan ik lekker naar mijn eigen fouten luisteren, hahaha. Ik heb bootlegs van Jimi Hendrix waarop hij totaal andere dingen doet dan op de studioversies van bepaalde songs. Geweldig om te horen. De kwaliteit is niet altijd even goed maar je hoort vaak andere of nieuwe dingen. En KISS, ja, dat is en blijft gewoon een geweldige band.
Ik snap dat je dat zegt. Je hebt immers auditie voor ze gedaan!
Dat klopt helemaal, twee keer zelfs. Ik heb in 1982 twee keer met ze gespeeld toen ze een opvolger voor Ace zochten. Ik was nog erg jong. Het was mijn eerste serieuze kans in Los Angeles. Ze zochten een meer technische gitarist kan ik me nog herinneren. Het was echt een geweldige ervaring. Muzikaal gezien was het niet echt een uitdaging maar ik vond het geweldig om met ze te spelen. Ik was natuurlijk ook gewoon te jong, ik was een baby vergeleken met hun! Vinnie Vincent paste in ieder geval qua leeftijd veel beter bij ze en ik ben een grote liefhebber van het ‘Lick It Up’ album dat ze met hem maakten.
Als ik nu terugkijk dan vind ik Ace op afstand toch de beste gitarist die KISS heeft gehad. Ik had dat in die tijd niet zo door maar nu wel.
Hoewel Vinnie Vincent vooral een hele goede songwriter was, had ik ik KISS wel eens willen horen met een gitarist van jouw stempel. Jouw spel en stijl ligt dichter tegen dat van Ace aan dan tegen dat van Vinnie.
Dat is inderdaad een leuke gedachte, maar ik denk dat de wereld blij mag zijn dat ik niet in KISS ben gaan spelen, hahaha. Ace kwam later natuurlijk weer terug en in de tussenliggende periode vond ik wat Bruce Kulick met ze deed ook fantastisch. Mensen vragen me wel eens of ik heb nagedacht welk karakter ik had bedacht als ik wel bij KISS was gaan spelen maar daar heb ik me nooit zo mee bezig gehouden. Wat dacht je van een Teddy Beer? Hahaha. Ze hebben me toen wel gevraagd of ik mijn haar zwart zou willen verven.
Weet je nog welke songs je hebt gespeeld met de heren Simmons, Stanley en Carr?
De eerste auditie deden we ‘Firehouse’, ‘Black Diamond’ en nog eentje. Ik kan me het derde nummer niet meer herinneren. Na een paar weken belden ze me op voor een tweede auditie en toen hebben we ‘Calling Dr. Love’ gedaan, ‘Detroit Rock City’ en ook van die auditie weet ik de derde song niet meer, sorry. Tijdens die tweede auditie stopten ze midden in ‘Calling Dr. Love’ met spelen. Ze gingen met z’n drieën om me heen staan en zeiden “Speel eens een gitaarsolo, Doug!” Dat was behoorlijk intimiderend moet ik zeggen.
Je hebt later toch met de Dead Daisies in het voorprogramma gestaan van KISS? In Amsterdam onder andere?
Toen heb je mijn voorganger Richard Fortus gezien, niet mij. Dat was de eerste Dead Daisies toer met John Corabi. Voor mij was dat de echte start van de band. Ik kwam er zelf iets later bij en heb wel in Amerika wat shows met de Dead Daisies gedaan als support van KISS.
Genoeg over KISS. Je hebt natuurlijk ook een tijd bij Dio en Whitesnake gespeeld voordat je bij de Dead Daisies kwam.
Tussendoor heb ik ook nog auditie gedaan via Sharon Osbourne bij een band van Tommy Aldridge en Rudy Sarzo. Uiteindelijk hebben zij toen Tony MacAlpine aangenomen.
Dat moet dan M.A.R.S. geweest zijn met hun ‘Project: Driver’ album (naschrift van de interviewer: voor de kenners, het is maar goed dat Doug niet bij deze band is gaan spelen, anders was de bandnaam A.A.R.S. geweest).
Dat was ‘t ja! Rudy Sarzo woonde toen in een penthouse in Hollywood met een geweldig uitzicht, dat was echt indrukwekkend. Ik was natuurlijk een fanboy van die gasten. Voor hun was het de periode tussen hun tijd bij Ozzy en hun Whitesnake periode. We hebben samen gespeeld maar ze vonden mijn spel toen iets teveel in de richting van Randy Rhoads gaan. Ze wilden na Ozzy een ander type gitarist. Dat heeft Rudy me verteld toen we jaren later samen bij Ronnie James Dio speelden.
Wat je misschien niet weet dat ik ook een tijdje in de band van de zangeres Tiffany heb gespeeld. Dat was in 2000 denk ik, net voordat ik bij Dio kwam. Ze heeft een grote wereldhit met ‘I Think We’re Alone Now’ gehad, ook in Holland toch? Een vriend van me drumde bij haar en belde mij toen zij een gitarist zocht. Ze wilde meer de rock kant op. Ik ben toen ook weer op een Les Paul gaan spelen.
Je zou eigenlijk een boek moeten schrijven. Je hebt veel meegemaakt en zit vol verhalen. Zeker na je ziekte van twee jaar terug, waar je gelukkig van herstelde, zou ik me kunnen voorstellen dat je je herinneringen op papier zou willen zetten.
Dat is een heel goed punt, zo heb ik er nog niet naar gekeken. Oh, man! Alleen over mijn tijd bij Dio kan ik al een boek vol schrijven. Ik kan je wel twintig geweldige verhalen over Ronnie vertellen.
OK, we doen er eentje!
Ronnie was altijd heel serieus als het om zijn carrière ging. Ik denk dat ik hem zelf voor het eerst hoorde toen ik 13 of 14 was, op het ‘On Stage’ album van Rainbow.. Hij had me al eerder gevraagd om bij Dio te komen spelen maar ik heb die eerste keer bedankt voor de eer omdat ik het toen met een eigen band wilde gaan maken. Bassist Jimmy Bain was de tweede keer de verbindende factor en toen zijn we wat gaan jammen met elkaar. Dat klikte geweldig maar na die sessie hoorde ik een half jaar niks van ze. Toen heb ik Jimmy maar eens gebeld met de vraag wat er aan de hand was en of we nog wat gingen doen samen. We zijn toen naar een pub gegaan om wat biertjes te drinken, Jimmy, Ronnie en ik. Toen vroeg Ronnie mij om een solo in te spelen op één van de songs waar zij toen mee bezig waren maar dat wilde ik helemaal niet! Ik wilde in Dio spelen! Ik wilde de gitarist van Dio zijn en alles inspelen! En toen zei Ronnie “OK, man! Je begint morgen!”. Ze hadden dus al lang bedacht dat ik in Dio kwam spelen, ze lieten me alleen eerst even in mijn eigen sop gaar koken, haha. Ronnie hield heel erg van kruiswoordpuzzels. Als ik een gitaarpartij aan het bedenken of aan het inspelen was, kon hij twee dingen tegelijk: luisteren naar mijn spel en een kruiswoordpuzzel maken. Hij was wel een perfectionist en kon erg boos worden als dingen niet gingen zoals hij wilde. Tijdens een optreden in Europa, dat kan best in Holland geweest zijn, bleef een spot op mijn gericht staan terwijl mijn solo al klaar was en Ronnie weer in het licht zou moeten staan. Man, ik probeerde zelfs bij het licht weg te lopen, hahaha! Als zoiets gebeurde was hij even pissed off maar dat was een paar minuten later altijd weer weg.
Dat waren drie Dio anekdotes.
Sorry, Erik! Ik heb er nog eentje! Daar was ik zelf niet bij maar dat vertelde Scott Warren (destijds de live toetsenist in Heaven & Hell) me volgens mij. Ronnie speelde met Heaven & Hell ergens in Zuid Amerika op een groot festival en de band kon niet spelen. Eén van de bandleden was ziek en kon niet spelen, ik weet niet meer wie. De organisatie was erg bang voor rellen en wist niet hoe het enorme publiek te vertellen dat de show niet door ging. Toen heeft Ronnie de microfoon gepakt, is in zijn eentje het podium opgelopen, vertelde dat de band niet kon spelen en zette toen in zijn eentje ‘Heaven & Hell’ in en heeft dat samen met 50.000 mensen a-capella gezongen. Ronnie saved the day. Dat was Ronnie.
Wat gaan de Dead Daisies doen na de show met Glenn op 30 mei?
We gaan nieuwe nummers opnemen en we komen in maart 2027 weer naar Europa. Ja, gewoon met John Corabi. We staan 5 maart in De Effenaar in Eindhoven, see you there!
