Het is eerder uitzondering dan regel als er een folk band uit België komt, in dit geval uit het Waalse gebied en dat is toevallig de bakermat van een festival als Trolls & Legends waar ze onlangs speelden. Ook zal deze middeleeuwse folk rock eerder aanslaan op Duitse festivals. Daar maakt dit duo dankbaar gebruik van, want zij stonden al op Wacken en Summer Breeze. Het gaat dus de goede kant uit met de populariteit en daar moet dit debuutalbum ‘Seasons Of The Dark Hive’ nog een schepje bovenop doen.

Ook deze band wordt met een broodnodig raadselachtig imago gelanceerd. Slechts twee muzikanten maken er deel van uit, beiden zijn toegewijde imkers om de natuur te herstellen op deze planeet. Hun tronies zijn verstopt onder weelderige gewaden en maskers tegen wespenbeten, die krijgen we dus niet te zien. Er is ook weinig vocale inbreng te horen (tenzij duistere, vervormde stem en in de openingstrack ‘Sanctus’), want in songs als ‘Tenebrae’, ‘Sylvanot’ en ‘Aurora’ slaat men een instrumentale weg van sfeer opbouwen in. De band bestaat uit Noxifer en Umbrae en alle melodieën worden grotendeels gevormd door doedelzak en duval (een grote trom). Dat geeft een authentiek, middeleeuws timbre, waarbij ‘Hive Dance (Bransle Du Maître De La Maison)’ geïnspireerd is door een Frans dansliedje uit de Middeleeuwen. Het meest bekend in de oren klinkende is de interpretatie van ‘Palestine Song’, poëzie van de gevierde Duitse dichter Walther von der Vogelweide uit de dertiende eeuw. Deze interpretatie vind je in ‘Mel Obscurum’. Het duo krijgt incidenteel bijstand van een duistere monnik op strijkers als cello en viool, vervormde fluisterstemmen en het geluid van zoemende bijen. Dat laatste is wel speciaal en het geheel kan men zien als een ritueel. Het gevaar bestaat dat dit wat eentonig en beperkt wordt, maar live zal dit vast een meerwaarde hebben. In elk geval doorbreekt ‘Seasons Of The Dark Hive’ een bepaald verwachtingspatroon in neofolk en streeft men naar een eigen identiteit.