Er komen maar twee goeie dingen uit Amsterdam: de trein naar Eindhoven en Dikke Dennis!

Dat zegt Dennis Overweg zelf, dus dan zal het wel waar zijn. Sinds hij als vette zanger bij die vette band uit Eindhoven, Peter Pan Speedrock, steevast “Schoppenaas” zingt is de man een begrip, een mascotte waar je – letterlijk en figuurlijk – niet omheen kunt. Smaakte dat opdraven bij (zowat) elk PPS optreden naar meer? Wellicht, feit is in ieder geval dat Dikke Dennis samen met de Alkmaarse surfpunkband del-Toros al een tijdje Dikke Dennis & de Røckers vormt. De motørhoofd cover waarmee het min of meer begon is het sjabloon waarlangs gewerkt wordt: Nederlandstalige covers van bekende punksongs en eigen werk in de moerstaal in het verlengde van – onder andere – Peter Pan Speedrock. Na wat singles en een live-album is het anno 2026 tijd voor een echt album, ‘Kop en Schouders’. Hoewel, echt album? De acht nummers op ‘Kop en Schouders’ tikken samen amper de twintig minuten aan. Best kort voor een album, een minialbum of EP zou je het eerder moeten noemen. Het maakt niet uit.

Waar Dennis & De Røckers lange tijd alleenheerser was, er was gewoon geen concurrentie waar het gaat om Nederlandstalige rammelpunk met scheutjes Hellacopters en humor, moet nu opgebokst worden tegen nieuwe sterren aan het firmament die in het Nederlands, of iets wat daar op lijkt, zingen. En met vergelijkingsmateriaal voor handen valt op dat hetgeen Dikke Dennis & de Røckers doen eigenlijk best wel eenvoudig is en dat de concurrentie ze links en rechts inhaalt. De nummers op ‘Kop en Schouders’ zijn zonder uitzondering twee, hooguit drie akkoordenrock die de Ramones postuum muzikale genieën laat lijken en de zang van Dennis is niet direct het sterkste punt van de band. Zoveel simpelheid, na een stuk of vijf moeilijk van elkaar te onderscheiden songs smacht je naar wat variatie en is de conclusie dat dit iets is wat je vooral live wil meemaken, in smoezelige feesttenten met rondvliegende bekers bier. In de huiskamer, mancave of waar je de plaat ook op zou zetten, komt het gewoon niet goed over.

‘Kop en Schouders’ is in grote lijnen autobiografisch te noemen en dat is denk ik het interessantste deel van de plaat. Met een song over zijn tijd als uitbater van een tattooshop in Amsterdam (‘Tattoo 666’) en een aantal songs die, autobiografisch of niet, in alles Dennis ademen: ‘Wilde Nacht’, ‘Ik Ben Je Vriend Niet’ en ‘Vrouwenmagneet’… Se non è vero, è ben trovato. Voor wie twintig minuten Dikke Dennis al aan de lange kant is, is er ook nog een instrumentaaltje: ‘Asjemenou’, een bewerking van een song van de Amsterdamse psychobilly band Asmodeus (niet te verwarren met meer dan een handvol black en death metal bands met dezelfde naam!). Asmodeus is, niet geheel toevallig, de oude band van gitarist Diamønd Dim Broeks. Tegelijkertijd, een zeker commercieel inzicht is Dikke Dennis niet vreemd, wie behoefte heeft aan meer, kan nog veel meer leren over het leven van de markante frontman in de biografie ‘Ik Heb Nergens Spijt Van’. 381 pagina’s seks en drugs en rock’n’ roll. Te verkrijgen in de betere boekhandel…

Als afsluiting laat Dennis merken dat hij na zoveel jaren in de entourage van PPS goed is ingeburgerd in het Brabantse, want houdt de vraag ‘Friet of Patat’ niet iedere Brabander bezig? Hoewel, eigenlijk niet, want beneden de grote rivieren is dat géén vraag. Er is geen keuze. Nou ja, er is uiteindelijk wel een keuze, namelijk wat te doen met deze plaat. Als het geld je niet op de rug groeit maar je wilt het wel uitgeven aan Dennis en zijn Røckers, dan zou ik kiezen voor een ticket voor een van de shows, inclusief flink wat glazen verschaald bier. Daar beleef je meer plezier aan dan aan deze niet-zo-langspeler.