Met het debuutalbum ‘Inherit The Eden’ (2007) begon ons verhaal met de Finse doom/death/gothic metal band Hanging Garden. Zij pasten volledig in het plaatje van donkere, melancholische muziek die ook bands als Swallow The Sun, Ghost Brigade en tal van anderen maken. De laatste albums waren echter nogal zoet en tam naar ons gevoel. Sinds zangeres Riikka Hatakka meer en meer een prominente rol in de band ging spelen, waren we soms teleurgesteld en leek de veelkoppige band zelfs een gooi naar de hitlijsten te doen. Als doom metal tot ballades verwordt, u weet wat we bedoelen.

Een jaar geleden was er echter al een lichtpuntje dat de hoop aanwakkerde dat deze band het nog in zich had. Toen duidde de EP ‘The Unending’ op een eerder duistere en hardere aanpak. Het was een voorbode voor het volgende album en dat is nu uitgekomen onder de titel ‘Isle Of Bliss’. Het thema van dit album gaat over de spirituele aspecten van leven en dood en alles wat daar tussen ligt. Sowieso al een zwaarder thema dat smeekte voor een terugkeer naar de band’s oorspronkelijke sound. Ze werden daarbij geholpen door producer Jaime Gomez Arellano en die heeft dat erg goed aangevoeld.

Vanaf de verscheurende schreeuw die weerklinkt in opener ‘To Outlive The Nine Ravens’ weten we dat het goed zit. Dit wordt zwartgalligheid tot en met, maar de schone kant ervan, vervat in doom/death/gothic met Scandinavische finesse. Er zijn meer grunts van Toni Hatakka en zelfs Riikka laat zich gaan in enkele harsh vocalen. Wanneer het snor zit met een evenwicht tussen ruw en zacht, dan hebben we er niets op tegen dat er ook rustigere songs als ‘Beneath The Fallen Sky’ aan bod komen. Dat is nu het geval. Hanging Garden is terug de band geworden waar we destijds voor vielen (vóór 2019) en ik kan je verzekeren dat dit deugd doet.