Hällas is een progressieve rockband uit Zweden, toe aan het vierde studioalbum ‘Panorama’. Wacht eens even… toen we het vorige album ‘Isle Of Wisdom’ (2022) beschreven, werd dit helemaal anders gepresenteerd, namelijk als jaren zeventig hardrock met enige metalinvloeden uit de periode toen hardrock langzaam maar zeker overging in zijn hardere metalen broertje. Dat album werd nog uitgebracht door Napalm Records, voor ‘Panorama’ heeft men alles zoveel mogelijk zelf gedaan (opnamen) en Äventyr Records is hun eigen label.

Toch heeft de band het sinds zijn oprichting erg goed gedaan. De ronkende hardrock met enige psychedelische en folk trekjes deed het immers erg goed op zowel de Europese als de Amerikaanse podia. Hun albums straalden een bijzondere retrosfeer uit, terwijl Hammond orgel, twin gitaarsolo’s en een uitgesproken verhalende zangstijl (poëtisch!) de voornaamste kenmerken zijn. Ook nu nog. De band nodigt je uit voor een tripje in hun avontuurlijke fantasiewereld.

Op ‘Panorama’ kiest Hällas vol overgave voor progressieve rock. Er zijn nog herkenningspunten – vooral dan in de kortere songs – maar dit is Hällas zoals je dit kwintet nog nooit hoorde. Vooral Genesis – en in mindere mate de beginperiode van Marillion met Fish – lijkt me het grootste voorbeeld voor dit album. Dat doen ze overigens voortreffelijk. We zetten ons meteen schrap want de eerste song ‘Above The Continuum’ is een prog epos van meer dan 21 minuten! Deze stijl past hen als gegoten, al wordt er eerst wat zand in de ogen gestrooid met zuiders aandoende ritmes, wulpse melodieën op keyboards en Spaanse tekst. We worden volledig op het verkeerde been gezet, want na vier minuten spitsen we de oren voor theatrale, verhalende zang van bassist Tommy Alexandersson in ware Peter Gabriel stijl. Ook muzikaal zit dit album complexer in elkaar, eigen aan de progressieve stempel. Een passende productie siert het virtuoze spel op vintage keyboards, heerlijke melodieën op gitaar en een strakke ritmesectie. Na een kwartier komt er ook nog een gewichtig gesproken passage waaruit we vast een les kunnen leren. Na deze lange kanjer wordt het roer omgegooid, zo lijkt het wel. Kortere songs en meer opgewekt rockend. We denken maar, bands als Pink Floyd, Genesis of Yes maakten, naast hun progressieve escapades ook catchy singles voor een breder publiek. Denk maar aan ‘Money’ (PF), ‘I Know What I Like’ (Genesis) of ‘Owner Of A Lonely Heart’ (Yes). Hier gebeurt dat ook, bekijk maar eens de clip van ‘Face Of An Angel’ met zijn ontwapenende catchiness. Geen nood, er blijft voldoende ‘bite’ aanwezig. De virtuositeit wordt hier ten dienste van de songs gezet. Het blijft wel vrij kalm, zacht en contemplatief, al is de gitaarsolo aan het einde van ‘The Emissary’ behoorlijk wild. Helemaal gevoelig en weemoedig wordt het in de ballade ‘Bestiaus’. Op het einde wordt het wazig en onbestemd, terwijl de klok verder tikt. Nogal eng! Akoestische gitaar komt aan bod in afsluiter ‘At The Summit’ en zo belanden we bij die folk invloeden die de band soms heeft. Het wordt wel heftiger, proggy rockend met energieke zang. Er heerst een uitgelaten sfeer en Hammondorgel staat op de voorgrond. Hällas heeft ons (aangenaam) verrast. Deze progressieve rockstijl past hen als gegoten. Weldra speelt Hällas in Utrecht (De Helling). Een niet te missen hint voor wie het avontuur lonkt…