Ulver geldt als één van de meest experimentele en gedurfde bands die voortkwamen uit de eerste golf van Noorse black metal. Met de drie voorgaande albums, meer bepaald ‘The Assassination Of Julius Caesar’ (2017), ‘Flowers Of Evil’ (2020) en ‘Liminal Animals’ (2024), viel dat nog mee, want de songs op deze albums waren gebaseerd op traditionele song- en productiestructuren. Voor het nieuwe album, ‘Neverland’ kondigt men een nieuw hoofdstuk aan in de geschiedenis van de band uit Oslo. Dit markeert een terugkeer naar op synthesizers, elektronica en repetitieve percussie geënte muziek. Noem het synthwave, noem het ambient of verwijs naar de diepste krochten in darkwave. Dat vind je in de elf compacte songs die variëren tussen drie en vijf minuten in lengte.

Buiten enige experimentele vrouwenzang van Sara Khorami – opgenomen om vier uur ’s nachts; vermeldt men – en een enkel spoken word fragment, is dit een instrumentaal album. De sfeer is dromerig en uitwaaierend, soms met een akelig bijsmaakje. Je open stellen voor een lichtjes psychedelisch avontuur is vereist en dan is dit nog niet zo moeilijk te behappen. Sfeer is een volgend kernwoord, escapisme uit deze wereld valt je ten deel. Dat vangt aan met het weemoedige ‘Fear In A Handful Of Dust’ waarin dromerige synths vergezeld worden van fluitende geluiden (Theremin-achtig, maar ook tsjilpende vogeltjes). Een gewichtige stem als verteller, terwijl piano en synths soms aangezet worden door een beat in het volgende, instrumentale ‘Elephant Trunk’. De clip van ‘Weeping Stone’ is dreigend, een vrouw spreekt in de verte en de zweverige sfeerschepping kunnen we met recht soundscapes noemen. In ‘People Of The Hills’ is bas en ritmiek belangrijk, zo brengt men in elke song een ander timbre op de voorgrond. Goed dat ik een verleden heb in het verkennen van ‘Umma Gumma’ van Pink Floyd en krautrock, want soms vliegen bliebjes en electro snufjes je om de oren en wordt het toch wel experimenteel en soms psychedelisch. Uit ‘Pandora’s Box’ komt iets moeilijk definieerbaar. Vergeet ‘Welcome To The Jungle’ als titel van Guns ’N Roses, want hier loert het gevaar in elke boom. Het laatste nummer ‘Fire In The End’ is wel catchy, maar je dient de arty-farty hoge vrouwenzang erbij te nemen. In feite vond ik het wel een fascinerende muzikale reis, maar het moge duidelijk zijn dat dit niet voor iedereen zal gelden.