Greyhawk komt uit het regenachtige Seattle in de VS en legde daar in 2016 de basis om epische heavy metal te maken waarin enige jaren tachtig AOR invloeden tevens merkbaar zijn, dan vooral in het gebruik van vlotte achtergrondkoortjes. Bassist Darin Wall en sologitarist Jesse Berlin zijn er al bij sinds het begin. Eerder brachten ze twee EP’s en de albums ‘Keepers Of The Flame’ (2020) en ‘Thunderheart’ (2026) uit. Met dit derde album ‘Warriors Of Greyhawk’ presenteren ze nieuwe zanger Anthony Corso en achter de drums vinden we sinds 2017 Nate Butler. Sinds 2023 werd slaggitarist Rob Steinway aangeworven.

Men spreekt van een verjongde, energiekere aanpak voor deze schijf. Men gaat terug naar de meer epische songs uit de beginperiode. Er zijn wel enkele snelle songs waarin power metal heerst, maar ook de AOR vibes van ‘Thunderheart’ worden niet afgeschreven. De songs gaan over innerlijke sterkte, het overwinnen van obstakels in het leven en de overwinning vieren. Ronnie James Dio blijft de grootste inspiratie wat tekstschrijven betreft.

Het is een gemotiveerd album dat aan alle verwachtingen beantwoord. Het melodieuze gitaarwerk is een plezier om naar te luisteren en in opener ‘Ascension’ is er al een vinnige repliek qua achtergrondzang. Vooral de solo’s zijn flitsend en imposant, zeker in het hectisch vlugge ‘Land Of Ashes’. Zanger Anthony Corso haalt zonder moeite de hoge regionen, maar maakt zeker indruk wanneer hij zijn lagere, verhalende stem gebruikt. Dat horen we goed in ‘Endless Race’. Toch hoop je nog net dat extra te ontdekken, een song waarmee je totaal over de streep getrokken wordt en het album van ‘degelijk’ naar ‘heerlijk’ gekatapulteerd wordt. En dat gebeurt met het titelnummer. Hier krijgen we kippenvel van het mysterieuze, duistere begin dat evolueert naar een ware strijdhymne. Keyboards en galopperende gitaren doen de rest, ware het niet dat vooral de lage zang erg gewichtig klinkt in dit mediumtempo nummer. Over episch gesproken, dit is het! Die lagere zang houdt aan in het strakke en snelle ‘Words Of Power’. Verleden en heden worden verenigd in de zanglijnen van ‘Chosen’, want daar duikt de vorige zanger Rev Taylor op en die blijkt een héél diepe stem te hebben, het doet me zelfs denken aan opera en croonerzang. Dit is een gewichtig gebracht nummer met enige koorzang en wederom spetterende gitaarsolo’s. Ook in ‘Hyperspace’ wordt er laag gezongen, maar dan door Anthony. Zo blijft de band de opmerkelijke songs aan elkaar rijgen, want de twee laatste songs zijn superepisch en zes minuten tracks. Zowel ‘Rise Above’ als ‘Eternal Quest’ hebben nog enkele verrassingen in petto qua gitaarspel en sfeer. Op die manier heeft Greyhawk een vurig, interessant album gemaakt dat zich op positieve wijze onderscheidt van de massa traditionele heavy/power metal releases.