Michael H. Andersen is al sinds 1993 bezig met muziek als zanger, schrijver en achter de schermen. We kennen hem als zanger bij o.a. (melodieuze) death metal bands Withering Surface en Thorium, maar zoals het een rechtgeaarde muziekkenner betaamt, pint hij zich niet vast op één welbepaald subgenre in metal. Zo is hij eveneens de frontman in doom/death metal outfits als Empire Drowns en A Sun Traverse. En daar gaan we nu aandacht aan besteden.

Het Deense Empire Drowns werd opgericht in 2011 en bracht eerder twee EP’s, een heleboel singles en een (kort) debuutalbum ‘Nothing’ (2022) uit, maar is nu toe aan het echte werk. Melodieuze doom/death met een scheut gothic voor de toegankelijkheid en dat naar het grote voorbeeld van de Engelse meesters Paradise Lost, My Dying Bride en Anathema, maar ook Katatonia. ‘Endless Nights’ is hun tweede album en het is niet enkel Andersen wiens naam een belletje doet rinkelen. Toetsenman Anders Ro Nielsen kennen we nog van Saturnus een tijd geleden en hij speelt nu in A Sun Traverse. Thomas Birk kunnen we linken aan Urkraft, maar hier speelt hij prachtige, weemoedige gitaarpartijen, strakke riffs zowel als indroevige leads. Drummer Kim Jørgensen heeft een verleden in Point Of View Secondhand. Ook erg belangrijk is de Italiaanse bassist Marco Angioni, want dat is niet alleen de huidige gitarist in Withering Surface, maar hij nam dit album ook op, aangezien hij een studio in Denemarken heeft. Mix en mastering gebeurden door Tue Madsen. Allemaal erg professioneel dus en dat merk je ook.

De muziek van de negen nieuwe songs werd geïnspireerd door de mistroostige sfeer van een Scandinavische winter, maar anderzijds heeft de natuur in Oost Afrika ook een overweldigende indruk gemaakt op de heren, zodat deze paradox, ontstaan uit tegengestelde werelden, weerklinkt in de vloeiende en pakkende muziek. Naar doom begrippen zijn de songs vrij compact, zodat de behapbaarheid latent aanwezig is. Die gotische toets, weet je wel? Het meest doet opener ‘Volcanic Funeral’ me denken aan Paradise Lost. De ruwe zang klinkt zoals de ‘cleane’ zang van Nick Holmes en bovendien zijn er ook nog diepe grunts. Keyboards verfraaien het geheel met frisse accenten en melodieën. Ook al is ‘A Choir Of Fallen Angels’ wat trager, de gitaren blijven strak. Dit is zelfs een opvallend uptempo album om zo doomachtig te zijn, let maar op de wilde boel in ‘Doomsday Clock’ of het catchy, single-waardige ‘Santiago Sunrise’. Welk ritme of tempo de band ook kiest, men raakt de juiste snaar om melancholie te verspreiden, maar anderzijds ook te rocken. Het goede nieuws is dat Empire Drowns intussen een hechte band geworden is die een lange carrière wenst uit te bouwen. Er zit genoeg potentieel in de band om dat te bereiken. De eerste concerten voor 2026 zijn al geboekt, want dit is geen studioproject of losse samenwerking, maar een hongerige band die zijn materiaal ook live naar de fans wil brengen. Wij kijken daar al naar uit!