Dit album is reeds eerder door Nasoni Records in 2020 uitgebracht, maar dat is aan veel liefhebbers (waaronder ikzelf) compleet onopgemerkt voorbij gegaan. Geheel terecht dat Black Throne Productions dit fijne plaatje opnieuw in de schijnwerpers zet. Met raakvlakken aan zowel psychrock, stoner als surf, kan Aunt Cynthia’s Cabin een gevarieerd en uitermate interessant stoofpotje presenteren!

De creepy sfeer die door deze psychrockers wordt neergezet, is pakkend en meeslepend, maar kan je ook benauwend bij de keel grijpen. Ze zijn er in ieder geval goed in geslaagd een stuk spanning in te bouwen. Opener ‘Kennel And The Dog’ begint nog sfeervol kabbelend, maar de sound en een toch wel naargeestig randje aan het geheel verraadt wel een donker en gruizig vervolg; zelfs Black Sabbath is niet heel ver weg. De veelvuldig gebruikte reverb en geluidskeuzes van de gitaar doen soms heel erg aan een surf-sound denken, wat toch echt een eigenzinnig tintje aan het geheel geeft. Die combinatie van zowel donker, gruizig en een stuk ruimtelijkheid in het totaalgeluid, kan de aandacht heel mooi verdelen over de beleving van de sfeer en de expressieve details in de uitvoering. Zo kan bijvoorbeeld een opgedrukte snaar zo heerlijk kwellend klinken of een instrumentaal “borrelend” ‘Which One Is The Jellyfish’ beleefd worden alsof deze pan daadwerkelijk overkookt. Hoogtepunten moet ik toch wel de meesterwerkjes “Rider In The Desert Sun” (Part I en II) vinden. Dit doet me op een vreemde manier denken aan een psychrock versie van Neil Young, Lou Reed en Dick Dale die samen aan het jammen zijn, waarbij in Part II Blue Cheer zich nog bij het gezelschap voegt; heerlijk!

Er schijnt volgens Discogs ook nog een album in 2019 bij Feedbands uitgekomen te zijn. Deze liedjes klinken ook al heel smakelijk, dus het is echt te hopen dat Black Throne ook deze plaat nog gaat heruitgeven.