In 2019 was ik al bijzonder onder de indruk van ‘Dark Mother’, het tweede album van de Italiaanse band 5RAND. Vooral de manier waarop ze brute growls combineerden met heldere, emotioneel geladen zang maakte toen al duidelijk dat deze band een heel eigen richting opging. Nu ligt hun derde album ‘Ordhalia’ eindelijk op onze redactietafel. De plaat verscheen eigenlijk al in november 2025, in hetzelfde jaar waarin de band hun tienjarig bestaan vierde, maar bereikte ons pas nu.

Wat meteen opvalt, is dat de robuuste, donkere identiteit van 5RAND nog altijd aanwezig is, maar dat de band deze keer kiest voor een subtiel andere aanpak. De rauwe furie die ‘Dark Mother’ zo’n intens karakter gaf, heeft nu plaatsgemaakt voor een meer beheerste, gecontroleerde agressie. Het resultaat is een album dat even krachtig klinkt, maar intussen vol nuance en variatie zit.

De grote blikvanger blijft zangeres Julia Elenoir, die opnieuw bewijst hoe veelzijdig ze is. Ze kan nog steeds razen en brullen alsof de wereld in brand staat, maar net zo makkelijk schakelt ze over naar zuivere, emotionele zanglijnen die je meteen bij de keel grijpen. Die combinatie zorgt voor een enorme dynamiek en geeft elk nummer een eigen karakter.

Muzikaal blijft de band stevig geworteld in melodieuze death metal, maar ze durven verder te stappen dan ooit. ‘Ordhalia’ is doorspekt met verrassende keuzes: akoestische passages die je even doen wegzweven, industriële elementen die het geheel een stugge, mechanische rand geven, en zelfs subtiele gothic-invloeden die een mysterieuze sfeer oproepen. Hierdoor voelt het album tegelijk zwaar, sfeervol en verrassend veelzijdig.

Het titelnummer ‘Ordhalia’ is een mooi voorbeeld van die evolutie. Het behoudt een forse impact, maar bevat net zo goed momenten waarin de sfeervolle zang van Julia volledig de spotlight krijgt. ‘The Nihilist’ schuift dan weer naar de industriële hoek, mede dankzij een sterke gastbijdrage van Milo Silvestro, tegenwoordig de frontman van Fear Factory. Zijn kenmerkende stemgeluid past naadloos in de wereld die 5RAND hier neerzet.

‘Double Bind’ is een ander hoogtepunt: de heldere zanglijnen geven het nummer bijna een Keltische ondertoon, iets wat je niet meteen verwacht bij deze band maar perfect werkt binnen hun vernieuwd geluid. Wanneer daarna opnieuw furieuze passages losbarsten, voel je hoe sterk de nummers in elkaar zitten. Ook instrumentaal valt er veel te ontdekken: plots opduikende, razendsnelle gitaarpartijen die even snel weer verdwijnen, tonen hoezeer de band er muzikaal ook op vooruit is gegaan. Nummer na nummer blijft ‘Ordhalia’ boeien. Je wordt afwisselend geraakt, verrast, overweldigd en neergewalst. De productie is opnieuw in handen van Jens Bogren en die laat elk detail volledig tot zijn recht komen.  Met dit derde album laat 5RAND horen dat ze uitgegroeid zijn tot een band met een eigen, volledig herkenbare identiteit. Het wordt hoog tijd dat deze Italianen meer in de schijnwerpers komen te staan, want ze hebben alles in huis om écht door te breken.